Mijn naam is Wilma Haverkate.


Zomervakantie 2010
: vrienden en familieleden van ons vertellen over de uitzwaaimomenten van hun kinderen op Schiphol; op weg voor een vakantie, een wereldreis of vrijwilligerswerk in verre oorden.

En wij, wij brengen onze dochter in juli 2010 naar de Ursulakliniek voor een klinische opname; wat een wereld van verschil…

Wij zijn een gezin met 2 kinderen waarvan Kim, onze oudste dochter een eetstoornis heeft gehad. Dit durf ik inmiddels zo op te schrijven al realiseer ik me dat het toch altijd in mijn achterhoofd speelt en ik alert blijf. Vanaf haar vijftiende heeft ze hier met regelmatige periodes last van gehad. Wij waren toen nog niet op de hoogte. Op haar twintigste vertelde ze waar ze mee worstelde en zijn we samen op zoek gegaan naar hulp.

In januari 2010 dachten we met elkaar (Kim en wij als ouders) het nog met sessies bij de psycholoog en ondersteuning van de diëtiste (weer) op te kunnen pakken maar het werd een klinische opname in juli waarbij we ons toen realiseerden dat we langs de rand van de afgrond zijn gegaan,

Weinig tot niets eten en dan moeten (mogen) bewegen vanuit je studie (HALO, sportacademie Den Haag) is Kim bijna catastrofaal geworden. Wij waren toen ook heel blij dat een sociotherapeut van de deeltijd/dagbehandeling bij Kim heeft aangedrongen op een klinische opname.

Heel zwaar om je kind naar een kliniek te moeten brengen maar ook wat een opluchting dat we niet meer de strijd met haar aan hoefden te gaan rondom eten en bewegen.

We mochten weer ouders worden in plaats van therapeuten.

Die periode van januari tot juli heeft ook een hele zware wissel getrokken op ons gezin, ondanks dat ze alleen de weekenden thuis was (ze woonde op kamers vanwege haar studie)

Eten neemt een centrale rol in dus is er elke dag de strijd en de angst.

Anorexia is een onduidelijke psychische ziekte, voor zover het als ziekte wordt gezien door de omgeving, hebben we gemerkt.

Men relateert het vaak aan de modellen en uiterlijk en dat het een uiting is van “iets”, wat eronder zit was heel moeizaam duidelijk te maken.

Wij waren als gezin, zeker ook haar jongere zusje, heel blij met de ondersteuning die we als gezin kregen door de systeemgesprekken op de Ursula en de informatieve ouder/ relatie-avonden die de kliniek verzorgde.

Naast de informatie die je krijgt was daar meteen de herkenning van angst en gevoelens bij de andere deelnemers, zonder dat je het hele verhaal moet vertellen.

Met name dit laatste was voor mij de reden om me als ervaringsdeskundige ouder aan te melden, toen Kim het mij vroeg, bij het Leontienhuis.

Kim heeft de tijd gekregen en genomen om beter te worden. 9 maanden klinische opname en daarna nog ruim anderhalf jaar  in deeltijdtherapie. Ze heeft haar studie afgerond en inmiddels hebben we haar tijdens de afgelopen drie winters uitgezwaaid; op weg naar Oostenrijk, waar ze haar droom heeft waar kunnen maken: ski en snowboardlerares voor een heel seizoen.

Terug naar overzicht

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"