Al sinds de basisschool voelde ik me anders dan leeftijdsgenootjes. Als kind zijnde was ik erg druk aanwezig, kon ik me moeilijk concentreren en raakte ik al snel afgeleid. Met een ding tegelijk bezig zijn vond ik dan ook erg lastig. Zo speelde ik met tien dingen tegelijk en maakte nauwelijks iets af. Als kind was ik een echte rouwdouwer. Zo hees ik mezelf liever in tuinbroeken en klom en klauterde ik liever in hoge bomen en zocht ik vaak het randje van `gevaar` op, dan dat ik als een echte meid voelde en met poppen en/of barbies speelde. Toch had ik in die periode veel vriendjes & vriendinnetjes om me heen en ik kan me herinneren dat ik ondanks ik mezelf destijds al anders voelde, toch echt wel een vrij en onbezonnen, gelukkig leven leidde. Ik kan dan ook wel zeggen dat ik een erg happy kind was.

Dit veranderde al snel toen ik naar de middelbare school ging. Ik kwam terecht op de grote school, in een grote stad. In tegenstelling tot mij, gedroegen de meiden uit mijn klas zich als echte tieners en vele van hen waren `geestelijk` ook al veel verder dan ik. Ook waren zij vaak brutaal & grof gebekt. Iets wat ik niet kende en iets waarmee ik niet om wist te gaan. Al snel voelde ik me niet geaccepteerd en een buitenbeentje in de klas. Ik werd gepest en regelmatig met voorwerpen bedreigd. Ik trok mezelf steeds vaker terug en ging vaak bang en met flinke tegenzin naar school. Ik zat totaal niet lekker in m`n vel en mijn schoolprestaties leden er erg onder. Op school waren de bedreigingen en het pesten bij een aantal leraren wel bekend, maar er werd weinig aan gedaan en ik moest er zo gezegd maar mee dealen. Het 3e leerjaar brak aan, mijn kwajongensgedrag sloeg van de een op de andere dag totaal om in een echte meid…

Vanaf dit schooljaar werd het tijd om een praktijkrichting te kiezen. Dit betekende vrijwel automatisch dat vele klassen werden opgesplitst en hiermee hopelijk ook het pestgedrag naar mij toe zou stoppen. Eigenlijk wilde ik dolgraag de uiterlijke verzorging`s kant op, maar al snel kreeg ik mee dat vele van mijn voorgaande klasgenoten ook deze richting kozen. Dit betekende voor mij dat ik mijn keuze om naar de richting uiterlijke verzorging te gaan al heel snel op had gegeven en ik een totaal andere praktijkrichting koos. Ik koos uiteindelijk voor de richting horeca.

Een praktijkrichting die me in eerste instantie niet echt lag, ik voelde me immers intussen een echte meid en was vaak en veel met m`n uiterlijk bezig! Ondanks dat ik niet de praktijkrichting op ben gegaan, daar waar eigenlijk mijn hart lag, kwam ik wel terecht in een leuke, gezellige klas en bovenal in de klas bij twee jongens die uit het zelfde dorp kwamen als ik. Ik trok veel met ze op en al snel raakten we dik bevriend. Dit gaf me een geborgen en veilig gevoel. Ik hoefde niet meer bang te zijn…

De laatste twee jaar van de middelbare school, hing er onderling een gemoedelijke sfeer in de klas. Ik had het naar mijn zin, lag goed in de klas en al snel stopten de pesterijen. Hoewel mijn schoolprestaties terug omhoog vlogen, kon ik mezelf nog steeds niet langdurig concentreren, was ik weer snel afgeleid, was ik druk aanwezig en voelde ik een en al onrust. Ondanks alles bleef ik me anders voelen dan de rest en bleef mijn pest verleden me nog dagelijks achtervolgen.

Na de middelbare school wist ik niet goed wat ik met mezelf en mijn toekomst aan moest. Diep van binnen voelde me nog steeds een kind; opeens terecht gekomen in de volwassenwereld. Opnieuw zat ik met mezelf in de knoop en was ik erg zoekende…

Toch kon je me in de weekenden vaak en veel in de kroeg vinden. Ik ging graag en vaak op stap het liefst hele weekenden, nachten lang. Dat was immers iets waar ik ondanks alles en ondanks het feit dat ik me nog maar een kind voelde toch wel echt van kon genieten, maar bezig zijn met jongens en verliefd zijn was iets waar ik mezelf destijds nog helemaal niet mee bezig hield, in tegenstelling tot veel van mijn vriendinnen. Hierin voelde ik me dan ook al snel weer eenzaam en onbegrepen.

In deze periode werd ik ook nog eens getroffen door een acute alvleesklierontsteking iets wat mijn leven helemaal z`n kop zette. Mijn alvleesklierontsteking zorgde ervoor dat ik langere tijd moest dealen met een flink opgezette maag, die vaak zichtbaar was in mijn kleding. Hoe ik ook probeerde om mijn zichtbaar geworden, opgezette maag steeds vaker te verdoezelen door mezelf anders te gaan kleden (wijdere kleding) mijn maag verdween niet en ik kreeg steeds vaker nare, kwetsende opmerkingen op straat over me heen gegooid. Ik werd hierdoor heel erg onzeker over mezelf, ging steeds vaker aan mezelf twijfelen en vond mezelf niet meer mooi.

Wat ik ook probeerde mijn maag bleef zichtbaar en opgezet, ik voelde me doodongelukkig en zo ontzettend onzeker over mezelf, dat ik dit niet meer aan kon. Ik besloot om een paar kilo af te vallen in de hoop dat mijn maag hiermee zou verdwijnen en ik mezelf weer wat beter in m`n vel zou gaan voelen.

Wat als iets `onschuldigs` begon, van het stoppen met snoep, koek en frisdrank sloeg binnen de kortste keren om naar het overslaan van complete maaltijden. Al snel viel ik een aantal kilo af, mijn maag werd minder zichtbaar. Van mensen in mijn omgeving kreeg ik steeds vaker de vraag of ik aan het diëten was, aangevuld met steeds vaker de opmerking dat ik er ineens zo goed uit zag. Al snel merkte ik, dit geeft me een goed gevoel (zelfvertrouwen)…

Niet veel later kreeg ik dan toch echt m`n eerste echte vriendje. Echt verliefd, nee dat was ik niet… maar het feit dat ik een vriendje aan mijn zij had staan, gaf me een gevoel dat ik erbij hoorde. Ik voldeed immers aan het plaatje wat van me verwacht werd. Hij was een jaar of zes ouder dan ik en doof geboren. Hij drong zich vaak aan me op, waarna ik me al vrij snel als gedwongen voelde om met hem mijn eerste seksuele ervaring te beleven. Iets waar ik eigenlijk op dat moment nog helemaal niet aan toe was, toen nog niet wetende dat dit later een grote impact op mijn leven zou hebben. Ik voelde me immers nog steeds kind. Ik voelde me ontzettend vies, ontwikkelde een ernstige vorm van smetvrees en kreeg last van faalangst.

Ondertussen pleegde mijn oud-klasgenoot, tevens goede vriend, zelfmoord. Weer iets waar ik niet mee om kon gaan. Wanneer hield het allemaal eens een keer op? Mijn angsten werden als maar groter en ik ging het leven an zich, steeds vaker als een grote ``angst`` zien. Ik kon het allemaal niet meer `hendelen` en al snel ontdekte ik dat ik in een ding maar echt goed was, afvallen. Opnieuw sloeg ik steeds vaker maaltijden over, ging veel voedingsmiddelen steeds vaker als verboden zien en binnen de kortste keren raakte ik helemaal in de ban van calorieën tellen. Het afvallen gaf me al snel een gevoel van controle, grip en houvast en bovenal een gevoel van zelfvertrouwen. Destijds nog niet wetende dat ik hiermee de deur naar het leven compleet achter me dicht had getrokken… Tot ik opeens besefte; ik heb te maken met het leed dat anorexia nervosa heet. Mijn omgeving hield ik langdurig voor de gek onder het ``mom`` dat gediagnostiseerd was met een chronische darm ontsteking en hierdoor spontaan afviel, wanneer er opnieuw vragen op me af kwamen of ik aan het diëten was…

Periodes wisselde vaak af van extreem diëten en compenseren tot braken en laxeren.

Na 4 jaar eiste de anorexia op m`n 23ste toch wel z`n tol. Ik kon niet meer, ik voelde me zo slap als een vaatdoek, mijn lichaam was doodop, ik menstrueerde niet meer, ik had geen emoties meer, ik voelde me leeg van binnen en niets of niemand deed me er nog toe. Kortom psychisch zat ik er ook helemaal doorheen. Ik werd opgenomen op de P.A.A.Z. afdeling in het ziekenhuis. Ik kreeg hier te maken met een straffen en belonen systeem, maar mijn anorexia was zo sterk dat ik er alles aan deed om m`n kont tegen de krip in te blijven gooien, alles wat me werd aangereikt/ gedwongen ketste ik net zo hard weer af. Zo erg dat zelfs artsen en verpleegkundigen op den duur niet meer wisten wat ze met me aan moesten. Ik had ernstig ondergewicht, lag hele dagen uitgeput op bed, `balancerende op het randje tussen leven en de dood`. Het straffen en belonen systeem hielp niet en nog steeds begreep niemand waarom ik maar niet `normaal` wilde eten. Na 8 weken in het ziekenhuis gelegen te hebben, moest ik met ontslag. Ik lag immers op de `crisis` opvang, waar je maar een maximaal aantal weken mag verblijven. Mijn gewicht lag toen ``nog`` lager dan toen ik hier werd opgenomen. Opnieuw wist ik niet hoe ik verder moest. De afdeling`s psychiater verwees me door voor een intake in een gespecialiseerde kliniek voor eetstoornissen.

Er werd vaart achter gezet, mijn toestand was zeer kritiek. Binnen 10 dagen kon ik op intake gesprek in de kliniek Gebroeders Alexianen in Tienen (BE), waar ik vervolgens nog geen twee weken later intern werd opgenomen. Een krappe twee weken ben ik hier verbleven. Ik zag de langdurige opname hier gewoonweg toch niet zitten. Tegen alle adviezen van mijn behandelend artsen in vond ik het hier wel welletjes geweest en vertrok. Achteraf denk ik dat ik destijds nog niet klaar was om daadwerkelijk mijn eetstoornis los te gaan laten en hiervoor in behandeling te gaan. Ergens was ik ook van mening dat ik het allemaal zelf wel kon, ik was immers ``sterk`` genoeg om überhaupt anorexia te krijgen, dus was ik al snel van mening dat ik mijn anorexia op den duur niet meer nodig zou hebben, maar wel zodra ik daar aan toe was. Hoewel mijn directe omgeving hierin helemaal geen vertrouwen had, probeerde ze achter me te blijven staan. Ik was immers volwassen en in de behandelcentra`s betekende dit dat ik hierin zelf een keuze kon maken en mijn ouders hierin niks over me te zeggen hadden. De eerste dagen thuis verliepen vrij goed, ik besloot om weer aan het werk te gaan en het dagelijks leven terug op te pakken. Zo gezegd zo gedaan, ging dit zeker niet zonder slag of stoot. Echter stond ik hier helemaal alleen voor, want ook mijn werkgever zowel mijn directe omgeving was het destijds niet eens met mijn keuze en ook zij waren al snel van mening dat ik mijn behandeling in Tienen voort had moeten zetten en bovenal mijn anorexia onderhand eens serieus moest gaan nemen en in moest gaan zien dat ik niet beter kon worden zonder professionele hulp. Er werd aan allerlei kanten aan me getrokken en in mijn directe omgeving had iedereen al snel zijn of haar mening over mijn keuze klaar. Weer voelde ik me onbegrepen en gefaald. Toch deed ik het op mijn eigen manier, maar nog geen paar weken later ging het weer gruwelijk mis, ik viel ernstig terug in mijn anorexia en opnieuw wist ik niet waar ik het nog zoeken moest.Mij deed het toen pas beseffen dat mijn eetstoornis inderdaad ernstiger was dan ik voorheen zelf had gedacht en dat ik het eigenlijk en inderdaad helemaal niet meer alleen kon. Het was te zwaar en ik had hierbij goede en professionele hulp nodig. Mezelf opnieuw aanmelden in de kliniek in Tienen durfde ik niet. Dat voelde voor mij als falen. Al met al huppelde ik uiteindelijk nog zo'n vijf behandel centra's af (deeltijd) en behandeling na behandeling heb ik ze niet afgemaakt (weggelopen). Mijn laatste behandeling (echter wel volbracht), was bij PsyQ in Breda. Hier volgde ik een traject van zowel individuele als groep en systeemtherapie.

Hier bleek echter al snel dat het niet alleen een ernstige vorm van anorexia was waar ik mee kampte, maar hier werd ook al vrij snel duidelijk na een hele reeks testen en onderzoeken dat ik adhd heb. Beide problematiek zou samen kunnen hangen en beide werden dan ook intensief aangepakt. Ondertussen werd ik al vrij snel ingesteld op adhd medicatie. Naar mate mijn traject voort zette in combinatie met de medicatie, lukte het me steeds beter om de grip op mijn leven terug te krijgen en mijn dagelijkse bezigheden terug op te pakken. Door de confrontatie met mijn angsten aan te gaan en de toegediende medicatie die ik destijds kreeg voor mijn symptomen van mijn adhd te verminderen, verdween mijn eetstoornis steeds vaker naar de achtergrond. Tevens zorgde mijn medicatie ervoor dat de chaos en de onrust in m`n hoofd wat opklaarde en dat het allemaal wat helderder voor me werd. Het was geen ``mist`` wolk meer zoals ik dat zelf altijd benoem. Eindelijk was daar het ligt puntje en zag ik in dat de kleine dingen in het leven iets waren om van te genieten. Ik kreeg dromen en doelen in het leven. Ik vechte hard om mijn leven terug op de rit te krijgen zodat ik deze waar kon gaan maken. Mijn traject bij PsyQ liep ten einde en samen met mij werd er gekeken naar een passend nazorg programma elders, omdat ik ook adhd heb leek het zowel hen als mij zelf beter dat er hiervoor een hulpverlener bij mij aan huis zou komen. Via PsyQ kwam ik terecht bij Bzonder Zorg & Coaching in Tilburg. Een instelling die destijds pas net bestond en die individuele hulpverlening bij cliënten thuis biedt. Ik kreeg een vaste hulpverlener, die mij het eerste jaar wekelijks, vervolgd door nog langdurig twee wekelijks thuis opzocht. Ik kreeg individuele aandacht aan een groot stuk nazorg om terug val in mijn eetstoornis te voorkomen en gelijkertijd werd er dieper ingegaan op de hinder die ik al zolang van mijn adhd bleek te ervaren, die ik mede verstopt had zitten onder mijn eetstoornis, een stukje en structureel toepassen van het ordenen en opruimen van mijn huis en de onrust en chaos in m`n hoofd…

Inmiddels ben ik volledig hersteld van mijn eetstoornis. Ik ben gestopt met mijn adhd medicatie, omdat deze me al jaren vrij suffig maakte. Ik heb mijn leven helemaal op de rit. Hoewel mijn adhd nooit over gaat, heb ik ook hierin een stuk meer rust gevonden en heb ik geleerd hoe te handelen zodra ik tegen overprikkeling aan zit en/of als ik een overvolle agenda heb waarin ik niet even een momentje van rust kan inplannen. Ik heb ik hier vrede mee leren sluiten. Het hoort bij me, het is onderdeel van me en het maakt me juist ook uniek. Ik heb geleerd om de dingen te doen die ik echt belangrijk en bovenal leuk vind en die mij gelukkig maken in het leven. Ik kan zeggen dat de overwinning op mijn eetstoornis ervoor heeft gezorgd dat ik m`n allergrootste dromen leef en ik een gelukkig, tevreden en dankbaar mens ben en bovenal weer helemaal happy in balans!

Liefs,

Debby

Terug naar overzicht

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"