Een hele tijd heb ik mijn leven en dat van anderen om mij heen best lastig gemaakt, en waarom? Heel zachtjes moet ik zeggen dat ik het zelf niet eens snap. Ik was altijd een meisje wat van eten hield, een echte borgondier en studente aan de Hotelschool. Toch is het mij overkomen, Anorexia.

Ik zeg overkomen omdat anorexia mijn leven overnam. Toen ik bijna klaar was met mijn opleiding aan de Hotelschool wist ik niet meer zo goed wat ik wilde. Ik twijfelde of ik mijn studie nog leuk vond en werd hier onzeker van. Daarnaast overleed mijn opa in 2005 aan Kanker en kreeg mijn moeder heel snel daarna Borstkanker. Ik denk dat dit alles voor mij vooral een opstapeling is geweest en dat dit te veel was, ik had daar totaal geen controle over. Toen mijn huisarts me in die tijd vroeg of ik een eetstoornis had omdat ik afviel, bedacht ik me dat ik goed was in afvallen en daar heb ik mezelf uiteindelijk in verloren. Zelf gaf ik het eerste signaal waaruit bleek dat het niet goed met me ging en doordat mijn familie en mijn huisarts me goed in de gaten hielden, waren we er redelijk snel bij. Toch wilde ik er niet meteen aan geloven en dacht ik in eerste instantie dat ik er zelf wel bovenop zou komen. Het werd alleen snel steeds gevaarlijker en daarom begon ik in 2008 met wekelijkse weegmomenten bij de huisarts, een diëtiste en een psycholoog. Toen dit alles niet werkte en ik steeds meer in de weerstand schoot, ben ik bij een coach terecht gekomen. Zij heeft mij ontzettend geholpen de innerlijke motivatie te vinden om beter te worden maar ook daar liep het proces op een gegeven moment vast.

Toen ik met mijn familie op vakantie was in Tanzania, besefte ik dat alles door mijn eetstoornis beïnvloed werd. Ik deed niet mee met het 'normale eetpatroon' en dat had overal invloed op. Als je in een jeep op safari zit, kan je immers niet zelf bepalen wat je wilt eten. Daarnaast had ik ontzettende stemmingswisselingen, dat lieve meisje was soms nergens meer te vinden. Het kwartje viel bij mij die vakantie pas echt toen ik over het strand liep met mijn vader en ik besefte dat ik niet kon duiken en dergelijke omdat de kans groot zou zijn dat ik dan onder water flauw zou vallen. Op dat moment moest ik er wel aan geloven en stond ik er zelf ook achter om in behandeling te gaan. Er was toen een wachtlijst en ik zou mezelf niet zijn als ik toch nog even versneld mijn afstudeeropdracht wilde afronden dus dat deed ik. Daarna ben ik in deeltijd behandeling (4 dagen per week) gegaan bij de GGZ te Veghel. Ik vond de behandeling in groepsverband erg fijn omdat we onszelf aan elkaar optrokken en dit had op mij een positief effect. Daarnaast ben ik mijn ouders, zusje en vrienden die in die tijd achter mij stonden ontzettend dankbaar want ondanks ruzies om de kleinste dingen bleven ze mij altijd steunen.

Op 24 april 2009 was mijn laatste dag bij de GGZ en sindsdien gaat het erg goed met mij. Ik roep vanaf die datum dat ik beter ben maar toch was ik ergens nog wel bang voor een terugval. Sinds 2014 durf ik echter echt te zeggen dat anorexia mijn leven niet meer beïnvloed, ook niet tijdens de mindere momenten.

Ik gun iedereen een zorgeloos en gelukkig leven. Daarom wil ik mijn ervaring graag delen met anderen om hen er sterker uit te laten komen en die stomme eetstoornis achter zich te laten!

Terug naar overzicht

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"