Ik weet nog goed dat ik mijn eerste boterham met hagelslag liet liggen. We waren op de camping. Ik was een 13-jarige puber, die net iets heel naars had meegemaakt, waardoor ik het gevoel had geen controle te hebben. Tot die bewuste ochtend at ik iedere ochtend met veel smaak twee dik belegde boterhammen met hagelslag. Nu liet ik er één liggen, want “ik had niet zo’n trek”, zei ik terwijl mijn maag rammelde. Ik keek naar de boterham met hagelslag die ik niet opat en rechtte mijn rug: dit is mijn keuze, dit bepaal ik, want ik ben de baas over mijn lichaam en niemand anders. En zo verwelkomde ik Anorexia in mijn leven.

Van houvast naar allesverwoestende ziekte

Anorexia bood troost, gaf me houvast en kracht tijdens een kwetsbare periode in mijn leven. De kilo’s werden alsmaar minder en de regels steeds strenger. Anorexia had me steeds meer in haar macht. Alles werd door Anorexia bepaald. Mijn leven werd steeds kleiner, eenzamer en geïsoleerder. Op een gegeven moment kostte Anorexia mij meer dan het opleverde, maar wist ik niet meer hoe ik zonder Anorexia moest leven. Help! Tien jaar later, op mijn 23e, zocht ik eindelijk hulp. Ik was het spuugzat om mijn leven door Anorexia te laten bepalen. Mijn oernuchtere rationele kant won het van de stem in mijn hoofd: dit kan zo niet langer. Ik belde de hulplijn van Psy-Q. De dame aan de andere kant van de lijn vroeg wat mijn hulpvraag was. “Ik wil graag weer gelukkig zijn”, snikte ik.

Een succesvol herstel

Nadat ik had gebeld, had ik meteen weer spijt. Althans, de Anorexia in mij. Toch won opnieuw mijn nuchtere ik. Mijn wil om weer deel te nemen aan het leven was sterker dan de overredingskracht van de stem in mijn hoofd. Zo ben ik in behandeling gegaan. Een traject van een jaar ongeveer. Eerst vijf dagen in de week groepstherapie, toen twee dagen en als kers op de taart nog een individuele traumabehandeling. Dit traject doorliep ik vol overgave, met de nodige huilbuien, woede-uitbarstingen, veel kwetsbare momenten en onzekerheden. Ik volgde nooit ‘zomaar’ de regels of deed iets ‘omdat het moest’. Ik wilde weten waarom die extra boterham goed was, wat het nut was van het maken van die eeuwige G-schema’s, etc. En ik denk dat dit het succes van mijn behandeling heeft bepaald. Alles wat ik deed, deed ik vol overgave. En dat betekent heus niet altijd met een glimlach. Integendeel zelfs. Ook al wist mijn nuchtere ik dat het goed was om die extra boterham te eten, of die ene oefening te doen, de Anorexia in mij vond er geen bal aan en probeerde zich continu terug te vechten. Toch deed ik het, ik at die boterham en deed die oefening, met de motivatie: ik ga me toch zeker niet door Anorexia laten vertellen wat ik moet doen, ik ben slimmer dan dat!

Wie ben ik zonder Anorexia?

Een jaar later, op mijn 24e, zwaaide ik Psy-Q succesvol vaarwel. Met een gezonde blos op mijn wangen, opnieuw billen in mijn spijkerbroek, maar vooral een nieuwe dosis zelfvertrouwen. Ik mocht opnieuw beginnen met leven. Zo voelde het. Alle keuzes die ik in die tien jaar daarvoor had gemaakt, waren gebaseerd op de wil en wensen van Anorexia. Mijn kledingkast, mijn werk, mijn sport en hobby’s, mijn sociale leven, mijn koelkast, alles werd geregisseerd door Anorexia. Maar, wie was ik? Tijdens mijn behandeling had ik al een glimp opgevangen van mijn ware ik, maar de echte ontdekkingstocht begon pas toen ik weer deel ging nemen aan het ‘normale leven’.

Een frisse start dus. Die besloot ik op Curaçao te gaan maken. Een droom van me, waar ik nog niet eerder naar had durven luisteren, maar nu met mijn hernieuwde zelfvertrouwen wel durfde te volgen. Even een half jaartje ertussenuit veranderde in een ruim 8 jaar durende ontdekkingsreis naar mezelf. Ongelooflijk waardevol! Opnieuw koos ik waar ik wilde wonen, waar ik wilde werken, met wie ik om wilde gaan, wat ik wilde eten en welke kleren ik wilde dragen. Zonder de stem van Anorexia gaf ik heel bewust opnieuw vorm aan mijn leven. Dat klinkt als een sprookje op een tropisch eiland. En dat was het vaak ook, maar soms ook niet. Want ook palmbomen en witte stranden zijn niet zaligmakend als het even niet zo lekker gaat. Ik heb geleerd dat je jezelf overal mee naartoe neemt. Heel cliché, maar waar.

Back in town!

Nu woon ik weer in De Lier, het dorp waar ik geboren ben. Want ik vind het hier fijn. Wat ik vroeger zo verafschuwde, heb ik nu omarmd. Het zat ‘m niet in dat ‘stomme dorp’, maar in mij. Het gaat goed met me, heel goed zelfs. Waarom? Omdat ik me sterk voel, gewoon zoals ik ben. Ik ben namelijk best een leuk mens, heb ik ontdekt ;)

Terug

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"