Mijn eetstoornis, anorexia, is begonnen op de middelbare school. Van jongs af aan was ik erg onzeker, maar dit kon ik aardig goed verbloemen met mijn grote mond en harde gelach. Toch begon naarmate ik ouder werd de onzekerheid toe te nemen, samen met mijn perfectionisme. Ik zat op het gymnasium en daar voerde ik een constante strijd om de beste te zijn. Wanneer mij dit niet lukte, voelde het alsof ik had gefaald. In de eerste paar jaar op de middelbare school ontwikkelde ik al rare eetgewoontes. Zo vond ik het vervelend om te eten waar klasgenoten bij waren en at ik op school soms niet. Dit werd naarmate de jaren vorderden steeds erger. Thuis na school at ik dan heel veel, waardoor ik niet afviel en niemand aan mij twijfelde. Ik werd steeds ongelukkiger en het niet eten hielp mij niks meer te voelen; zo werd niet eten mijn verslaving. Een hele zware tijd volgde met veel ruzies thuis, ik raakte geïsoleerd van de wereld om me heen en had nergens meer zin in.

Na een tijdje hebben mijn ouders me naar de dokter gesleurd die me regelrecht doorstuurde naar een kliniek. Daar ben ik vrij snel het traject Ziekenhuis-thuis ingegaan. Later heb ik een flex-opname gehad en in een poligroep gezeten. Toen ik na een hele zware rit weer op gezond gewicht was, was ik ervan overtuigd dat alles weer goed was en ik verliet de kliniek omdat ik een reis wilde maken in mijn tussenjaar (ik was net geslaagd voor mijn eindexamen). Achteraf gezien was dit geen slimme stap, want de eetstoornis begon al snel de kop weer op te steken. Dit keer in een andere vorm, namelijk extreem veel sporten. Van bewegingsdrang had ik ook tijdens de opname veel last gehad, maar nu sportte ik iedere dag uren. Na mijn reis keerde ik dan ook terug naar de kliniek voor individuele behandelingen. Al vrij snel werd duidelijk dat niet het eten, maar de achterliggende problemen van mijn eetstoornis aangepakt moesten worden om echte stappen te kunnen maken. In de kliniek konden ze mij hierbij niet voldoende helpen en dus werd ik doorverwezen naar een ander behandelcentrum. Ik was doodsbang deze stap te nemen omdat ik wist dat ik met deze hulp misschien mijn eetstoornis los zou gaan laten. Toch ben ik tot op de dag van vandaag blij dat ik deze keuze heb gemaakt.

Tijdens de groepsbehandeling en de familiegesprekken die ik in deze instelling kreeg, kwam ik erachter wat mij dwars zat en leerde ermee om te gaan, erover te praten. Samen met een meisje uit mijn groep heb ik gestreden tegen de eetstoornis. Iedere maandag na een dag therapie aten wij samen: een eet-date noemden we dat. We aten dingen die we moeilijk vonden, maar stiekem ook heel lekker. Samen hebben we ons door de moeilijke momenten heen geslagen en samen namen wij afscheid van de groep na een jaar van intensieve therapie. Een geweldig gevoel gaf dat. Op mijn laatste therapie dag schreef ik het volgende gedicht:

Dag!
Schrijven doe ik, ik alleen,
zonder jou, laat ik mij vallen
in de toekomst,
niet met jouw,
maar mijn handen schrijf ik dat ik
droom van een leven zonder wij.
En toen ik wakker werd, was het
nu, waar zoals ik schreef, maar
nog beter, 
jij alleen nog in mijn gedachten
opgesloten om je vrij te laten, vandaag,
de laatste dag van jouw bestaan.

Ik denk vaak terug aan de jaren van mijn eetstoornis. Soms word ik daar erg verdrietig van. Het was een verschrikkelijke tijd. De eetstoornis overwinnen was misschien wel het zwaarste wat ik ooit heb moeten doen in mijn leven (ik ben dan ook nog jong), maar ik heb er zoveel van geleerd, zoveel over mijzelf geleerd. Iets wat niet iedereen van mijn leeftijd kan zeggen denk ik. Ik denk dan aan de dagen dat ik op wilde geven, dat ik dacht: dit komt nooit meer goed, ik houd er nu mee op. Nu wil ik alle andere mensen die zich net zo voelen als ik destijds meegeven dat je door moet zetten, dat er wel een einde is aan die veel te lange en veel te donkere tunnel, dat je het kunt. Ik wil hen laten weten dat er zoveel is om voor te leven en dat iedereen het waard is om dat te voelen. 

Terug naar overzicht

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"