Op de basisschool was ik altijd de grootste omdat ik een stuk sneller in de groei kwam dan mijn leeftijdsgenootjes. Dit zorgde ervoor dat ik mij vaak buitengesloten voelde en het liefst zo min mogelijk wilde opvallen. Ik werd steeds onzekerder en wilde het liefst hetzelfde zijn als de andere kinderen. Afvallen leek de enige optie. Al snel bleek dat het nooit goed genoeg was en ik niet kon stoppen. De controle over eten gaf mij veiligheid en een uitvlucht. Door hulp van mijn ouders en zussen wist ik redelijk snel weer langzaamaan te herstellen. Toen ik achttien was raakte ik in een depressie waardoor ik veel aan kwam. Dit zorgde ervoor dat ik weer ging diëten en weer liep dat uit de hand. Ik had veel stress in mijn leven en gebruikte de controle over eten om met de stress om te gaan. Na lang alleen te hebben geworsteld heb ik de keus gemaakt om te vechten en mij hierin vastgebeten. Ik was altijd moe en ik wilde weer energie hebben voor de dingen die mij vrolijk maakte. Toen ik in Canada een wandeltocht maar net wist af te maken besloot ik eerlijk te zijn naar mijn familie. Door de stressfactoren aan te pakken met behulp van gesprekken met een psycholoog wist ik ook langzaam stukje voor stukje te herstellen van mijn eetstoornis. Vandaag de dag kan ik zeggen dat ik compleet tevreden met mijzelf ben, iets wat ik nooit had durven te dromen. Ik wil anderen graag laten zien dat dit mogelijk is en hulp bieden bij het herstelproces van bezoekers van het Leontienhuis.

Terug naar overzicht

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"