Ik ben Roos (1996). Vanaf mijn 13e was ik al erg goed in vergelijken en was ik geobsedeerd door lichamen en wat in mijn hoofd het ‘perfecte plaatje’ zou zijn. Voor mijzelf was hockey mijn alles.. school ging redelijk maar had het meer naar me zin dan dat ik studeerde.. toen hockey weg viel door een blessure ging het al snel achteruit, ik had last van mijn knieën en ineens viel (mijn alles) hockey weg. Op het moment dat ik stopte met hockey slonken mijn spieren en nam mijn gewicht snel af ik weet nog goed dat de ziekte mij vanaf toen volledig in zijn macht kreeg ik dacht ‘dit kan ik’ hier ben ik de beste in. Na een paar weken was er al weinig van mijn lichaam over en nog erger er werd achter me rug om gepraat ook door vriendinnen. Met het kerstgala was een moeder zo geschrokken dat ze gelijk mijn moeder had gebeld dat dit niet zo langer kon, dit was ook een eyeopener alleen was ik erg goed in liegen en bedriegen.. vanaf toen was er een diëtiste ingeschakeld door de huisarts en gingen we het ziekenhuis thuis project beginnen dit ging helemaal verkeerd in de ogen van mijn ziekte en vanaf dat moment zagen mijn ouders dat ze toch echt te maken hadden met een dochter met anorexia. Mijn ouders hebben die avond nog contact gezocht met Rintveld een eetstoornis kliniek in Zeist. Ik was er zo slecht aan toe dat ik 2 dagen later al terecht kon. Dit begon met de start groep een groep voor mij en een voor mijn moeder waar in verhalen werden gedeeld. Helaas was dit niet de beste beslissing en werd ik 2 weken later opgenomen in de kliniek hier heb ik 5 maanden geknokt maar ook hier was mijn eetstoornis te sterk. Mijn moeder leed zelf aan de ziekte kanker en ik kon niet uit de kliniek omdat mijn moeder haar eigen gevecht had. Toen ze klaar was met chemo’s hebben ze besloten mij te ontslaan uit de kliniek en kwam er een gesprek dat ik niks was opgeschoten mijn moeder pakte mijn hand en zei: ‘Roos laten we het dan samen doen’ samen sterk samen eten en  vriendinnen weer oppakken. Toen ik het idee had ik hoef het niet alleen te doen ging er iets in mij om. Ik kwam rustig bij een gezonder gewicht niet elke dag was goed maar beetje bij beetje lieten mijn familie en vrienden mij zien wat het leven ook alweer was zonder de eetstoornis. Ik bleef nog 2 jaar op controle en mijn laatste afspraak bij Rintveld was toen ik 18 jaar was. Nu kom ik er alleen nog voor ervaringsverhalen en leef ik mijn eigen leven.

Terug naar overzicht

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"