Mijn naam is Anita van der Ende (1994). Ik ben ervaringsdeskundige bij het Leontienhuis. Daarnaast heb ik als onderdeel van mijn opleiding Toegepaste psychologie, stage gelopen in het Leontienhuis.

Zelf heb ik zeven jaar lang een eetstoornis gehad. ‘Het’ begon bij mij in de periode dat ik op de middelbare school zat. Ondanks dat mijn eetstoornis pas in het laatste jaar van de middelbare school zichtbaar werd, had ik zelf niet in de gaten op welke wijze de eetstoornis mijn leven, al voor dat laatste jaar, had veranderd. Ik had een veilige omgeving voor mezelf gecreëerd, mijn vriendinnen langzaam maar zeker afgestoten en mezelf een masker voorgeplaatst. Met mij ging het altijd zichtbaar ‘goed’, maar van binnen was ik in gevecht met mezelf, ofwel de eetstoornis. Ik was altijd erg onzeker en perfectionistisch. Het was nooit goed genoeg, ík deed het nooit goed genoeg en ikzelf was nooit goed genoeg. De eetstoornis gaf mij (schijn)zekerheid, veiligheid en vertrouwen. Door mijn sociale omgeving langzaamaan weg te duwen, ontliep ik niet alleen (verplichte) eetmomenten en de zorgen van anderen, maar verloor ik ook de steun, troost, gezelligheid en verbondenheid die de omgeving kan bieden.  

Het heeft ongeveer anderhalf jaar geduurd voordat mijn familie (en ikzelf) wist wat er aan de hand was. Omdat ik binnen een korte tijd veel kilo’s was kwijtgeraakt, maakten mijn ouders en de rest van mijn omgeving zich ernstig zorgen en ben ik bij de huisarts terecht gekomen. Hij heeft mij direct doorgestuurd naar het ziekenhuis, waar ik een aantal weken moest blijven. Hier vierde ik mijn 16e verjaardag. Niet perse een verjaardag waar ik vroeger van had gedroomd. Ik had weleens over ‘SWEET 16’ gehoord, maar voor mij was mijn 16e verjaardag niet zo sweet. Geen scooters, drankjes, vrienden en gezelligheid, maar een vreemde witte kamer, met alleen mijn ouders, zus en broertje als visite, zonder taart.

Via intensieve, ambulante begeleiding door een psycholoog, psychiater, diëtist en fysiotherapeut (mijn lichaam had een behoorlijke klap gehad, en fysiek moest ik ook behoorlijk herstellen), ben ik langzaam maar zeker weer wat opgekrabbeld. Toch was dit niet voldoende om de eetstoornis volledig te overwinnen. Ondanks dat ik in gewicht wat was gegroeid en ik er veel beter uitzag, was het in mijn hoofd nog een chaos. Ik had gedurende mijn leven een aantal hardnekkige overtuigingen voor mezelf gecreëerd, vastgeroeste denkpatronen die mij hebben geholpen te overleven op momenten dat ik het moeilijk had. Zo ‘had ik niemand nodig’, ‘deed ik er niet toe’, en ‘was ik toch niets waard’. Ik was bikkelhard, had een muur om mijn hart gebouwd, en voelen deed ik met mijn verstand. Althans, dat dacht ik. Ook mijn logische verstand, had de eetstoornis al in bezit.

Ik verloor mezelf, wist niet meer wie ik was. Mijn hele leven stond in het teken van de eetstoornis. Ik had een soort intern regelboekje met allerlei regeltjes die ik gedurende de dag moest volgen. Ik mocht niet dit, ik mocht niet dat, ik moest zus, ik moest zo. Na ongeveer vijf jaar wat aan te rommelen, met hier en daar wat ondersteuning, ben ik in 2016 een nieuwe individuele therapie gestart bij een zelfstandig psychotherapeut. Tijdens deze therapie heb ik geleerd om mijn ‘eigen ik’ terug te vinden en deze sterker te maken. Ik heb opnieuw moeten uitvinden wat ik bijvoorbeeld leuk vind en wat ik waardevol in het leven vind, om zo op basis daarvan, mijn leven opnieuw vorm te geven. Ik heb opnieuw moeten leren eten en mijn leven opnieuw vorm moeten geven. Daarnaast heb ik door yoga, mindfulness en meditatie, de weg naar mijn hart weer gevonden. Hierdoor heb ik veel meer rust in mijn hoofd, waardoor ik dingen beter kan relativeren en kan ik voelen wat ik nodig heb, in plaats van dat mijn hoofd dat voorschrijft.

Op dit moment gaat het heel goed met mij. De afgelopen jaren heb ik steeds meer zeggenschap over mijn eigen leven gekregen, en de eetstoornis beetje bij beetje kunnen loslaten. Zelf heb ik steun van ervaringsdeskundigen en contact met leeftijdsgenoten erg gemist in de tijd dat ik een eetstoornis had. Ik had altijd het gevoel dat niemand mij begreep, en men niet besefte hoe moeilijk sommige (normale) dingen voor mij konden zijn. Daarom vind ik het initiatief van het Leontienhuis zo mooi. Door de strijd met elkaar aan te gaan, moeilijkheden te bespreken, en stappen richting herstel te zetten, wordt je ‘eigen ik’ versterkt. Iets wat naar mijn idee een belangrijke bijdrage kan leveren aan het overwinnen van de eetstoornis. Ondanks moeilijke jaren te hebben meegemaakt, vind ik het heel waardevol dat ik mijn ervaring nu kan gebruiken om anderen te ondersteunen in het moeilijke, (eenzame) gevecht tegen de eetstoornis!

Terug naar overzicht

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"