Deze plek is al bekend voor mij…. Nu zult u wel denken “Waarom”?

 

Zo’n 2,5 jaar geleden ben ik gediagnostiseerd met Anorexia.

Het begon allemaal met een opeenstapeling van verschillende tegenslagen; het niet-slagen voor mijn eindexamen, vele blessures bij sport en het feit dat ik van mezelf niet heel zelfverzekerd was. De enige uitweg was het sporten voor mij. Ondanks mijn blessures bleef ik doorgaan waar ik goed in was, totdat ik ook inzag hoe goed ik was in het afvallen, want als topsporter moet je natuurlijk een topfit lichaam hebben. Ik begon met het nuttigen van calorie-arm voedsel en drinken, maar dat liep al snel over naar een vast eetpatroon met een vast dieet. Dit kreeg thuis een negatieve wending… Het ging van appeltaart op zaterdagavond naar ruzie omdat mijn moeder geen magere yoghurt, maar halfvolle yoghurt had gehaald.

 

Uiteindelijk hadden deze strenge regels (van de eetstoornis) zoveel impact op mezelf dat ik op een ochtend naar mijn moeder toe ben gegaan en heb gevraagd om hulp. Ik voelde me zo futloos, moe, koud en uitgeput dat ik er niet meer tegen kon.

 

Met behulp van de huisarts kon ik drie weken later, samen met mijn ouders, aansluiten binnen de MGDB (meerdergezins -dagbehandeling) in de Ursulakliniek in Leiden. Het was een ontzettend intensieve behandeling die ik, maar ook mijn ouders, hebben moet ondergaan. Binnen de groep heb ik vriendschappen opgebouwd met lotgenoten waardoor we grote steun aan elkaar hadden en heel graag wilden genezen. We wilden strijden tegen die vervelende, irritante eetstoornis! Toch heb ik ook meiden gezien die afhaakten tijdens de behandeling wat soms ook erg pijnlijk was om te zien. Maar ik heb doorgevochten. Het aankomen, het zelfbeeld, het “gevaarlijke” eten en de geestelijke toestanden waren ontzettend zwaar om tegen te strijden. Maar dit halve jaar naar Leiden reizen heeft een positief effect gehad op mij, want met ups en downs ben ik er weer bovenop gekomen. Ongeveer 2,5 jaar na mijn diagnose heb ik mijn genezingsverklaring gekregen binnen de kliniek en tot nu toe gaat het super met me. Het eten is voor mij veranderd van angst naar liefde!

 

Mijn ouders en mijn broer waren de grootste steun die ik heb gehad. Door dik en dun zijn we doorgegaan. Toch zijn ze ook “straight to the point” geweest, wat Cyanne niet nodig had, maar de eetstoornis. Doordat ze zich binnen bepaalde situaties hebben opgesteld stonden we sterk tegenover de eetstoornis.

 

Sinds kort ben ik aanwezig bij het Leontienhuis als ervaringsdeskundige, vrijwilliger en stagiaire. Ik wil deze meiden ondersteuning bieden en begrip tonen omdat ik mij heel goed kan inleven in wat voor situatie zij zich bevinden. Op deze plek hebben ze wat afleiding en kunnen ze lekker hun eigen ding doen, wat ik hier ook heb gedaan toen ik ziek was. Het Leontienhuis geeft zo’n veilig en rustig gevoel, dat het even kalmerend kan zijn om hier alles er even uit kan gooien.

 

Mijn ouders en ik hebben uiteindelijk ook een quote opgezet: BEAT THE SYSTEM!

Oftewel trek je eigen levenspad en breek uit het strenge systeem van de eetstoornis.

 

Terug naar overzicht

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"