‘’Met Carmen gaat alles goed.’’ Ja inderdaad, school gaat lekker, ik hockey in een selectieteam, ik heb een leuke groep met vriendinnen en een gezellige familie. Mijn dagen zijn voornamelijk gevuld met heel veel leuke dingen, totdat ik merkte dat het leuke en fijne gevoel meer ruimte ging maken voor twijfels, onzekerheid en perfectionisme. Dit zorgde ervoor dat ik controle wilde hebben op dingen waar geen controle op te krijgen is. Ik begon met afvallen en merkte dat dit steeds beter ging, ik kon nu namelijk bepalen wanneer en wat ik at en ik merkte dat ik hier veel kracht uit kon halen.

Na een tijdje was het voor mij heel moeilijk om te blijven ontkennen van waar ik mee bezig was. Op een avond stond ik huilend in de badkamer met mijn moeder, ik vertelde haar dat ik mezelf toen heel erg dik vond. Met alle rinkelende alarmbellen en een onwijs schuldgevoel tegenover mijn eetstoornis zat ik de volgende ochtend bij de huisarts.

De huisarts verwees mij vrij snel door naar de kinderarts. De kinderarts legde gelijk de focus op het aankomen. De grootste nachtmerrie natuurlijk. Ik heb verschillende behandelingen gehad. Ik merkte dat ik geen controle meer had, de eetstoornis had namelijk de volledige controle op mij. Ik ben een ambulante behandeling gestart die bestond uit eens in de week therapie en ‘’ziekenhuisje thuis,’’ ik had geen sociaal leven meer. Ik kon niet meer hockeyen en school ging ook niet. Ik was alleen maar bezig met hoe het mij zou lukken om niet te eten. Thuis draaide het leven dag in en dag uit om mij. Er waren veel conflicten die echt heel heftig konden zijn. Van mezelf kan ik echt wel pittig en eigenwijs zijn hoor, maar de eetstoornis maakte van mij echt een monster. Meerdere keren heb ik aangegeven dat ik het thuis niet meer vol kon houden, ik zag hoe mijn familie en ouders er aan onderdoor gingen. Ik heb toen gekozen voor een opname. Deze opname heeft mij erg goed gedaan, ik kwam er na een tijd achter hóe erg ik alles van thuis miste. In het weekend mocht ik, mits ik een goede week had gehad, naar huis toe. Om op zondag avond weer terug te komen in de kliniek waren mijn ouders totaal zo’n 4 uur onderweg. Mijn vriendinnen gingen vaak leuke dingen doen en doordat ik steeds meer richting een gezond gewicht ging kon ik voelen hoe jammer het was dat ik daar niet bij kon zijn. Ook was ik maar al te blij dat ik toen eindelijk weer mocht gaan sporten. Ik had in de kliniek erg veel motivatie gekregen om beter te worden, om echt weer aan mijn herstel te gaan werken en terug te gaan naar het ‘’normale’’ leven. De wil en de motivatie was er, de toepassing wat minder. Tegen alle verwachtingen en ‘’goedkeuringen’’ van de behandelaars in verliet ik na 3,5 maand toch de kliniek. Samen met mijn begeleiders heb ik een goed terugvalpreventie plan gemaakt en waren de ambulante therapieën ook weer in gang gezet. In deze periode heb ik mij toen ook opgegeven voor het programma ‘’Tot op het bot,’’ het gewoon proberen kan geen kwaad dacht ik toen. Ik heb er toen nooit echt bij stil gestaan dat ik echt gecoacht zou kunnen worden door Leontien. Samen met Leontien en mijn psycholoog ben ik echt de strijd aangegaan. Het gezonde gewicht kwam steeds dichterbij. Ik merkte dat ik dit in mijn herstel een heel erg moeilijk stuk vond.

Mijn dromen en doelen najagen terwijl van binnen de eetstoornis aan het schreeuwen was. Ik heb mij toen een periode erg eenzaam en slecht gevoeld. Het gevoel hebben dat de eetstoornis je terug wil hebben naar hoe het was, terwijl je gezonde jij handvaten heeft om boven bepaalde gedachtes te staan. Ik moest laten zien dat ik nog ziek was om nog maar niet aan alle verwachtingen te hoeven voldoen. Iets wat onmogelijk is natuurlijk. In deze periode heb ik toen geleerd dat de manier waarop ik leefde en dacht geen week uit te houden is. Ik heb toen geleerd dat perfectie niet bestaat en dat een getalletje niet aangeeft hoe lief, leuk of hoe knap je bent. De weegschalen zijn uit huis gegaan en tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet wat mijn gewicht is. Heerlijk! De ervaringen van Leontien hebben mij onwijs geholpen. Ik voelde me in elke situatie begrepen en gehoord. Ik voelde veel ruimte om te zeggen wat mij dwars zat en ik ben dankbaar voor het feit dat Leontien de eetstoornis ook regelmatig op zijn plek kon zetten. ;) Iets wat ik nu in het Leontienhuis en in mijn begeleiding ook wil toepassen. Een liefdevolle benadering, maar in mijn achterhoofd houden dat de eetstoornis onwijs slim is en er alles aan zal doen om de controle op jou over te nemen. Ik ben blij dat ik kan zeggen dat ik hersteld ben van de eetstoornis. Doordat ik tijdens de behandeling mijn dromen en doelen voor me zag, is het mij gelukt om elk weekend weer op het hockeyveld te staan, om leuke dingen te kunnen doen met vriendinnen, om mijn studieverpleegkunde te kunnen behalen en al mijn ervaringen toe te kunnen passen voor het Leontienhuis.

Carmen

Geloof in je dromen!

Terug

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"