'Er is toch niks met me aan de hand?' Stiekem wist ik wel beter...

Er werd bij mij Lymfeklierkanker geconstateerd, stadium 3/4. Dat betekent dat 1 het minste gevaarlijk is en 4 het ergste. Ik voelde een flinke bult in m'n nek en werd gelijk van de dokter door verwezen naar het ziekenhuis. Na onderzoek bleek dat er achter mijn longen nog een plek van 10/10 cm uitgezaaid aan kankercellen zat. De afdeling Hematologie/Oncologie werden mijn tweede thuis. Het behandelplan werd samengesteld en binnen een maand zat ik aan de chemo kuren. Het werden 8 kuren en 15 bestralingen. Ook was ik niet misselijk, doordat elke keer voor de chemo een zak tegen de misselijk ingespoten werd, via het infuus. Hierdoor behield ik mijn eetlust en voelde me prima. Mijn haar begon na 2 weken uit te vallen, steeds maar een beetje. Dat vond ik echt verschrikkelijk, ook al lachte ik het weg. Op mijn verjaardag heb ik het helemaal afgeschoren en een blonde mooie pruik uitgezocht, met echt haar. Dit voelde veilig. Binnen een jaar was ik kanker vrij (schoon). Die tijd is echt voorbij gevlogen, en was super blij dat ik weer gezond was, maar ergens kon ik het niet verwerken. In het ziekenhuis lagen mensen die er veel erger aan toe waren dan ik. Ze worstelde al jaren tegen kanker, en steeds kwam het terug. Daardoor cijferde ik mezelf weg, en zei dat het allemaal niet zo erg was wat ik had gehad. Dat iedereen niet zo veel aandacht moest geven aan een jaartje kanker. Dit klinkt hard, maar als je het zelf hebt gehad zie je een ander beeld van de werkelijkheid.

Mijn conditie was verminderd, doordat ik vaak thuis op de bank had gelegen en weinig kon doen. Hierin wilde ik verandering en besloot lekker te gaan sporten. Ik wilde zo gezond mogelijk gaan leven, om nooit meer ziek te worden. Het werd afgewisseld met buiten hardlopen en daarna de sportschool in. Dit ging me best goed af, en ik ging door, en door. Totdat ik ook het eten erbij ging betrekken. Dit werd een obsessie, en controle behouden en calorieën tellen werden mijn nieuwe hobby's. Er was echt niks met me aan de hand (dacht ik), maar de kilo's vlogen eraf. Ik was altijd al slank en vrij lang waardoor het na een tijd afvallen echt wel ernstig werd. Thuis ging het ook moeizaam, omdat ik de druk voelde wat ik nou met de toekomst wilde, qua studie of werk. Ik was genezen verklaard, maar liep nog steeds met een kaal hoofd, waardoor mijn lichaam perfect moest zijn. Mentaal was ik hier gewoon nog niet aan toe, waardoor ik die uitlaatklep op het vele sporten en weinig eten gooide. Bij de Ursula kliniek zou ik intensief opgenomen moeten worden. Dit wilde ik niet en beloofde mijn eetschema te gaan volgen, om alleen de dag therapie te mogen doen. Dit werkte alleen maar tegen, en ik viel nog meer af. Het probleem lag niet bij het eten, maar de achterliggende oorzaak. Deze aanpak was voor mij geen optie, en ben weg gegaan bij de Ursula.

Mijn haar viel uit, blauwe handen/nagels/lippen, altijd koud, sociaal leven was weg, geen gevoel meer, en ik kon nog amper op een stoel zitten. Vooral dat mijn haar nog een keer ging uitvallen, was voor mij wel de druppel die de emmer deed overlopen. Alsof er een lichtje ging branden, keek mezelf aan in de spiegel en heb gegild dat dit echt niet nog een keer mocht gaan gebeuren. Toen ik kanker kreeg, had ik geen keuze. Nu had ik een keuze om er iets aan te veranderen, ook al was het af en toe lastig en moest het op mijn eigen manier. Er moest blijkbaar iets ergers gebeuren waardoor de eetstoornis minder werd, en dat gebeurde. Ik schreef alle plus (voordelen), min (nadelen) van de eetstoornis op, maar ook doelen die ik graag wilde behalen. Één daarvan was een lange reis maken door Azië. Met een backpack op mijn rug die nog zwaarder was dan ik, kon dat natuurlijk niet. Ik boekte mijn ticket een half jaar later, en moest in dat half jaar weer op een gezond gewicht komen. Het is zo fijn dat je alles kan/mag eten. Ik begon ook weer verschillende dingen echt lekker te vinden, die ik stiekem zo gemist had. Eenmaal op reis kwam ik uit mijn vertrouwde omgeving. Ik had niet meer mijn keuken aan huis waar een keuze gemaakt kon worden uit de producten die ik wilde, en klaar gemaakt werd. Op reis moest ik wel kiezen uit een paar producten. Het was snik heet en continu nadenken/rond zoeken waar de minste caloriéen waren, dat ging mentaal niet meer, en zodra ik steeds onder de mensen kwam waren de gedachtes helemaal weg. Vaak reisde je voor langere tijd met dezelfde mensen, en langzaam vervaagde de eetstoornis. Ook omdat ik inzag hoe het leven eigenlijk hoort te zijn, om echt te genieten! Het straatbeeld in Azië opende mijn ogen. Ik heb in Nederland alle keuzes qua eten/drinken wat ik wil, kan alles kopen, maar verbied het mezelf. De mensen daar hebben niet elke dag de keuze om te kiezen wat ze willen, werken daar hard voor, en zijn zo gelukkig met wat ze wel hebben. Deze tegenstrijdige gedachte vond ik zo erg, en besloot om nooit meer zo te willen leven. Uiteindelijk bleef ik 2 jaar weg van huis, wat een geweldige tijd!

En nu kijk ik terug, en weet dat de Anorexia me iets moois heeft gegeven. Dat klinkt een beetje gek, omdat het vaak moeilijk was, maar als ik het positief bekijk verdiend iedereen het om van alles te mogen genieten. Om niet 2x over je schouder te moeten kijken over wat wel en niet mag. Later kijken we allemaal terug op de dingen die we wel hebben bereikt, en niet naar de dingen die we niet hebben bereikt. De controle die jij ooit had, of denkt gehad te hebben is zo’n leven niet waard. Uiteindelijk heeft de eetstoornis jou onder controle en is dit niet degene die jij echt wilt zijn. Ik hoop zo dat iedereen dat lichtpuntje gaat zien!

Terug naar overzicht

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"