Er op, er af.

Er op, er af.

Er op, er af………..

Falen…….

Jaren gevangen zijn door de weegschaal. Jaren gevangen zijn door calorieën, door extreme uitputting.

Jaren slaaf zijn van je eigen lichaam, van je eigen gedachtes.

Jaren in een kooi van automutilatie, van depressies.

Jaren, jaren jaren…….van pijn, ellende, verdriet, angst, dood en …… veiligheid.

Rond mijn achtste jaar zat ik al behoorlijk in de knoop met mijzelf. Ik werd gepest op school. Voelde me anders. Voelde mij thuis niet op mijn gemak. Ik had niet het gevoel ergens veilig te zijn.

En dat kwam….. door mijn lichaam. Ik was dik, ik was te groot, ik was niet mooi; enkele onrealistische gedachtes van een achtjarig meisje.

Dat ik toen al begon te ontwikkelen tot een groter meisje en dat mijn lichaam er niets aan kon doen, dat wist ik toen natuurlijk niet.

Ik modderde wat aan op de basisschool, ging naar de middelbare school en toen knapte er iets in mijn hoofd. Ik voelde vooral heel veel angst, schaamte en somberheid.

Het lijnen wat ik al 4 jaar probeerde lukte maar niet. Vrolijk voelen was een gevoel dat ik al jaren niet meer kende.

De zelfhaat groeide. Naar mijn lichaam, naar mijn persoonlijkheid. Naar eigenlijk alles wie ik was.

Traumatische ervaringen vormde mij tot een angstig, wanhopig en depressief vogeltje. Mijn lichaam was mijn lichaam niet meer. Ik voelde mij vies, smerig en elke gram die mij tot een persoon maakte was er een te veel. Ik was suïcidaal en zag alleen maar donker.

Ik at niet meer. Vanaf mijn dertiende/ veertiende werd dit serieus extreem lijnen. .

Ik heb gezworven van hulpinstantie naar hulpinstantie. Een op een gesprekken, groepstherapie, deeltijdtherapie, klinische opnames, ziekenhuis opnames…

Ik heb gezworven over heel Nederland. En steeds weer was die zelfhaat sterker.

Ik snee mijzelf kapot. Om andere pijn niet meer te voelen, om de haat naar mezelf letterlijk te kunnen uiten. Ik was verslaafd aan bloed, aan lichamelijke pijn.

Ik verhongerde mijzelf bijna letterlijk dood.

Het ging mis…. Ik kon niet meer vechten.

Totdat ik iemand tegen kwam met een hart die mij wel raakte. Vijf jaar geleden kwam ik bij een instantie terecht. Mijn laatste ‘poging’. Ik kreeg hulp van een paar ontzettend lieve vrouwen.

Ik opende heel, heel voorzichtig een kiertje van mij hart. Ik deed iets wat ik nog nooit eerder had gedaan; praten. Toelaten.

Ik heb gevochten, geschreeuwd, gehuild, getierd en gegeten. Mijn lichaam groeide, maar mijn hoofd ging nog niet mee.

Maar op een gegeven moment was mijn leven zo’n grote puinhoop dat ik maar twee kanten op kon gaan.

Of ik stop nu met leven. Of ik kies nu voor het leven en ga er voor; wat er ook gebeurd, de dood is geen optie!

Ik koos voor het laatste. Heel bewust.

En nu kijk ik er op terug en kan ik maar een woord uitspreken; DANKBAAR!

Ik ben mijzelf keihard tegen gekomen. Heb veel oude trauma’s moeten verwerken, heb moeten dealen met mijn verleden, met mijn littekens die helaas nooit meer weg gaan.

Maar nu kan ik zeggen; ik ben gelukkig. En ontzettend dankbaar.

Ik heb engeltjes op mijn schouders gehad tijdens de zelfmoordpogingen, tijdens de vernieling van mijn lichaam.

Ik heb gewonnen! Ik ben uit de kooi gekropen. Ik heb een ontzettend lieve man ontmoet en had nu wel ruimte om mij open te stellen. En ik mag nu met trots zeggen; ik mag mama worden! Ondanks de vernieling van mijn lichaam, ben ik zwanger geworden. En ik ben trots! Op wat ik bereikt heb, met ontzettend goede hulp. Genezen doe je niet alleen, dat doe je samen!

En die weegschaal?

Welke weegschaal?

Terug

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"