Tijdens mijn puberjaren werd ik van mijn stuk gebracht. Ik herinnerde me nare gebeurtenissen uit mijn jeugd en kon hier niet mee om gaan. Ik had pijn en verdriet en kwam er al gauw achter dat als ik niet at ik dat geweldig vond. Ik voelde geen pijn meer maar had een nieuwe bezigheid gevonden. Dit heeft zich afgespeeld tussen mijn 16e en 22e. In die tijd ben ik klinisch opgenomen geweest voor anorexia. Van alles therapieën maar niet de handvaten gekregen hoe om te gaan met mijn eetstoornissen. 20 jaar geleden stopte men meisjes met eetstoornissen vol met Prozak, dit zou honger opwekken. Ik werd psychotisch en suïcidaal, het hielp me nog meer de afgrond in samen met mijn eetstoornis. Nadat ik niet accoord ging met verdere behandelingen ben ik uit huis gegaan en moest ineens voor mezelf zorgen. Dit heeft mij destijds gered.

Bijna 15 jaar later gebeurde er iets in mijn leven waar ik niet goed mee om kon gaan. Wat ik wel kon was niet eten... daar ging ik weer. Alleen dit keer als een getrouwde vrouw met kind, huis, werk een volwassen bestaan. Dit was een hele andere moeilijke situatie. Op het moment dat mijn man mijn ogen opende dat het niet goed ging met mij zat ik de volgende morgen al bij de huisarts op zoek naar de handvaten die ik 15 jaar eerder nooit opgedaan had. Ik kreeg wederom de diagnose anorexia en ik heb 2 jaar lang moeten knokken om mijn hoofd boven water te houden. Dat maar niemand zou merken (vooral mijn dochter) dat mama eigenlijk heel ziek was. Ik heb zelfs deel genomen aan deeltijdbehandelingen met meisjes van 15 jaar. Ik schaamde me diep, ik was hun voorbeeld dat ook zij op latere leeftijd terug konden vallen. Stelde me op als een moeder daar van "kom op, je kunt het" terwijl ik er net zo slecht aan toe was. Stukje bij beetje heb ik kunnen vechten en ben ik mijn eetstoornis de baas geworden. Ditmaal ben ik veel sterker uit de strijd gekomen. Mijn dochtertje vertelde ik als ik naar therapie ging 'Mama gaat naar cursus". Ze zag mijn map van mijn therapieën laatst en vroeg "Mama, ga je weer naar cursus?"
Met een lach op mijn gezicht zei ik "Nee meisje, dit keer gaat mama zelf die cursus geven".

Terug

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"