Ben je ooit wakker geworden met de gedachte: “Vandaag zal ik een eetstoornis ontwikkelen?” Hoogstwaarschijnlijk niet. Ik ook niet.

En toch overkwam het me.

Als 10-jarige leek ik alles te hebben: een liefdevolle thuisbasis, vrienden die er voor me waren, goede cijfers op school en een opkomende sportcarrière. Ik stond echter op het punt om de puberteit in te gaan en wist niet hoe ik met deze lichamelijke veranderingen om moest gaan. Daarom besloot ik om een dieet te gaan volgen. Zonder dat iemand ervan wist. In de tussentijd had ik een traumatische ervaring meegemaakt waardoor ik mijn dieet sterker vasthield. Na een aantal maanden begon mijn dieet te overheersen en glipte de controle uit mijn handen. Toen ik mentale en lichamelijke klachten begon te krijgen, wist ik dat het fout zat; maar durfde niemand hierover te vertellen omdat ik dacht dat het mijn eigen schuld was: Ik had er toch zelf voor gekozen om een dieet te volgen?

Klasgenoten begonnen mij complimenten te geven: “Wat zie je er slank uit!” “Ik zou willen dat ik er zo uit zag!” Dit liet me geloven dat ik het maar gewoon met de klachten moest doen, want ik zag er volgens anderen goed uit en dat was belangrijker.

Voor een langere tijd wist ik dat mijn eetgewoonten niet “normaal” waren, maar het besef dat ik een eetstoornis had, kwam op het moment dat ik buiten met mijn ouders een kop koffie zat te drinken en helemaal over de rooie ging toen ik van hen één hap van een mueslireep moest nemen. Het leidde uiteindelijk tot een ziekenhuisopname in 2015 en een aangesloten, verplichte behandeling volgde. Daarbij werd ik ook officieel gelabeld: Maddy met Anorexia Nervosa. Ik begon te herstellen en dit ging een tijdje goed…

…maar in 2017 viel ik terug.

Ik belde mijn oude behandelinstelling op: “Ik heb een terugval gehad, maar wil graag beter worden.” Hoewel ze mijn moed waardeerden, kreeg ik het antwoord dat er een wachtlijst van drie maanden was. Ik was stomverbaasd. Ik twijfelde er niet aan dat ik die drie maanden door zou komen – want ik had een geweldige familie die me ongetwijfeld zou steunen – maar ik realiseerde me ook dat er mensen waren die het niet zo goed getroffen hadden als ik en die geen drie maanden konden wachten. Op dat moment had ik het volgende met mezelf afgesproken: “Zodra ik beter ben, ga ik me inzetten voor de slachtoffers die op een wachtlijst staan maar eigenlijk niet kunnen wachten.”

Deze behandeling liep echter iets anders dan verwacht. Ik had namelijk niet de goede houding aangenomen: “Hoe meer ik eet, hoe eerder ik hier weg ben.” Met mijn verslavingsgevoelige karakter sloeg ik hierin door en transformeerde mijn eetstoornis van Anorexia naar Boulimia. Na een paar maanden met Boulimia geworsteld te hebben, was ik er helemaal klaar mee en gooide de knop om. Mijn zusje – iemand die normaalgesproken zelden haar gevoelens uit – deelde haar angsten en verdriet met mij. Die avond besloot ik om alles op alles te zetten om een leven zonder eetstoornis te bereiken; ik wilde niet meer dat de eetstoornis de macht had om mijn dierbaren zoveel pijn te doen.

Dus begon ik met volle overtuiging mijn reis naar herstel. Ditmaal alleen met mijn familie; en dus zonder behandelinstelling. Ik ben mijn familie dus ook eeuwig dankbaar dat ze mij die zeven jaar onvoorwaardelijk hebben liefgehad en gesteund.

Ik zou willen dat ik tijdens die zeven jaar iemand had die er voor me was toen ik op de wachtlijsten stond – iemand die daadwerkelijk wist wat er in mijn hoofd omging. Daarom probeer ik deze rol voor anderen te vervullen en ik ben er ook trots op dat ik vrijwilligster bij het Leontienhuis ben, want wij zijn er altijd voor jou.

Je kiest er niet voor om een eetstoornis te hebben. Je kunt echter wel voor herstel kiezen. En als ik het kan, kan jij het ook.

Terug

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"