Je bent een jongen van 12 in een klein dorp. Er is maar weinig begrip en kennis is over het 'niet-helemaal-normale', een eetstoornis in het bijzonder. De vrije geest die eerst vooral zorgeloos van het leven genoot begon zich, zoals dat hoort bij iemand van die leeftijd, af te vragen wie hij is? Een vraag waarmee veel pubers te maken krijgen, al had ik het idee dat ik mij meer zorgen baarde over het beantwoord krijgen van die vraag dan mijn vrienden. Wie ik ook was, ik was absoluut niet tevreden met mijzelf. Hoewel het plagen nooit omgeslagen is in pesten was het voor mij afdoende om te beseffen dat ik wat zwaarder was dan de rest.  Hier moest natuurlijk wat aan gebeuren. Ik begon in een razend tempo veel te leren op het internet over hoe ik snel af kon vallen. Ik stuitte op een afvalprogramma dat ik gebruiken kon om de calorieën te meten van voedingsmiddelen.

Al snel kwam ik erachter dat de spullen die ik at bijzonder slecht waren. Worstenbroodjes en croissants tussen de middag. 2 liter frisdrank na het sporten. Want kon je überhaupt dik worden van drinken? Dat plas je toch gewoon weer uit. Ik heb totaal geen sturing gekregen van mijn ouders over wat wel en niet goed was. Uiteraard komt het voort uit een goed hart waarin een moeder een kind wil verwennen en heb ik het hen nooit echt verweten. Al zit er overduidelijk een causaal verband. Ik at elke dag minder en minder tot grote frustratie vooral van mijn omgeving. 'Waarom eet je niet' was de strekking van elke vraag, al werd deze elke keer in een ander jasje gestoken. Elke eetmoment werd een ware strijd. Het metaforische tafellaken dat de eettafel bekleden was een mix van frustratie, onbegrip en woede waar het bestek en servies angst en verdriet representeerde. Het kan niet anders dan dat ik mijn ouders verdriet gedaan heb. Een gevolg van een eetstoornis is vaak ook dat je minder plezier in dingen hebt, geen focus meer hebt voor dingen die je belangrijk vond. Beetje bij beetje brokkelt de wereld om je heen af, het enige dat nog bestaat is de eetstoornis en alle negatieve ellende die erbij hoort. De eigenschappen die jou jou maken drijven steeds verder weg en maken ruimte voor de eetstoornis tot het je volledig overgenomen heeft. Je bent een leeg omhulsel van jezelf. Passief en leeg.

Dit heeft een hele poos aangehouden en ik heb weinig hulp van zorgverleners gehad. Ik ben niet opgenomen geweest in het ziekenhuis en alle handreikingen wees ik af. ''Er was niets met mij aan de hand'', hield ik mij voor. Ik heug mij een gesprek met een arts in het ziekenhuis die liet zien op een confronterende lijn waar ik stond mijn lengte en gewicht. Dit was allesbehalve geruststellend maar tot actie leidde het niet. Ik was kennelijk overtuigend of zelfs manipulatief genoeg het gewenste gedrag te vertonen om nog verder af te glijden. Een veelvoorkomende eigenschap voor mensen met een eetstoornis. 

Dit heeft een hele poos aangehouden tot ik in gesprek ging met iemand die mij wel raakte. Hoewel de vragen hetzelfde doel behelsde was het de manier waarop er contact gemaakt met mij. Intonatie, manier van vraagstelling, houding. Ik voelde mij verbonden en ik wou voor het eerst écht luisteren. Waar het bij andere slachtoffers soms geleidelijk gaat werkte het bij mij abrupt. Ik besefte mij opeens waar ik mee bezig was gevolgd door een bezoekje aan de supermarkt met allemaal junkfood. Ik wou aansterken en snel! Langzamerhand begon ik mijn krachten weer terug te krijgen, kregen mijn wangen weer evenveel kleur als mijn leven en ben ik vrij snel weer op gewicht gekomen. Ik ben mij nog verder gaan verdiepen in voeding en begreep juist hoe belangrijk dit was om mijn lichaam nóg beter te laten functioneren. De obsessie voor eten werd een gezonde interesse. Inmiddels heb ik de eetstoornis achter mij gelaten. Ik kan nu een flinke berg friet op en een biertje zonder dat ik mij hier rot over voel. Wat er morgen op het menu staat? Waarschijnlijk wat meer groente, fruit en andere gezonden dingen. Niet omdat ik vandaag móet compenseren, maar omdat ik mij daar beter bij voel. Er is een goede balans.

De relatie die ik met bewegen en sport heb is in mijn optiek gezond. Ik ben zelden tot nooit ziek, ik ben fit. Het feit ik dat kan zeggen getuigd van enige maten van zelfvertrouwen, iets wat ik een hele poos niet gekend heb. Ik heb veel geleerd van mijn eetstoornis en het herstel heeft mij deels gemaakt tot wie ik ben geworden. De eetstoornis heeft niet gewonnen en dat heb ik te danken aan niemand anders dan mijzelf. Want je moet het écht zelf doen uiteindelijk. Kan je daar niet wat hulp bij gebruiken? Zeker wel! Gelukkig zijn er tal van specialisten zoals diëtisten, ervaringsdeskundige, psychologen en andere mensen die klaar staan je te helpen. Ik hoop dat ik dezelfde aansluiting kan vinden bij iemand die lijdt aan iets soortgelijks wat ik heb doorgemaakt om die genoeg kracht te geven er zelf boven op te laten komen.

Terug

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"