In mijn studententijd werd ik lid bij een roeivereniging en werd ik na hard werken geselecteerd voor de lichte dames ploeg. Dit was een heel bijzonder en mooi jaar, maar ook een jaar die volledig in het teken stond van wegen, afvallen, letten op je eten en concurrentiestrijd. Toen dit jaar voorbij was, lukte het me niet om weer terug te gaan naar mijn “normaal” van voor het roeien. Al snel merkte ik dat ik niet meer durfde te eten, omdat ik bang was weer aan te komen. Dit heb ik toen heel erg snel bespreekbaar gemaakt en heb direct hulp gezocht. Eerst bij de huisarts, toen de POH-GGZ en een diëtiste. Toen werd wel duidelijk dat zij niet de juiste hulp kunnen bieden en ben ik op zoek gegaan naar een geschikte kliniek. De juiste kliniek vinden, die aansloot bij mij, was nog even een zoektocht, maar die heb ik uiteindelijk wel gevonden. Ik ben dan ook nog steeds heel blij en trots op mezelf dat ik de stap heb gezet om zo snel hulp te zoeken.

Tijdens mijn therapie gingen we aan de slag met de onderliggende functies van mijn eetstoornis. Ik kwam erachter dat ik eigenlijk al sinds einde basisschool een negatief lichaamsbeeld had. Dit is ontstaan in de turnzaal, waar ik als jong meisje ongeveer 10 uur per week doorbracht. Door veel af te vallen en daar zo obsessief mee bezig te zijn, dacht ik weer positief naar mezelf kunnen te gaan kijken. Dit was helaas een illusie, want niks is minder waar. Mijn zelfbeeld werd eigenlijk alleen maar slechter en slechter. Na verloop van tijd ging ik inzien dat afvallen me dus niet gelukkiger maakte, het zat hem meer in het accepteren van mezelf en mezelf goed genoeg vinden zoals ik ben. 


Daarnaast gaf mijn eetstoornis me een gevoel van controle en een houvast om te kunnen omgaan met emoties en gevoelens. Ik kwam erachter dat ik op een gegeven moment eigenlijk zo verdoofd was dat ik überhaupt geen emoties meer voelde. Dit leek heel fijn, maar was eigenlijk het tegenovergestelde. Ook positieve emoties voelde ik niet meer en daardoor was er totaal geen levensvreugde. Het was een moeilijke stap, maar door de eetstoornis los te laten, kan ik gelukkig de positieve emoties zoals blijdschap en liefde, ook weer voelen. Dat is stiekem toch wel erg fijn. 


Een groot onderwerp in mijn herstel was de toekomst. Ik was enorm bang voor de toekomst, met alles erop en eraan. Waar ik exact bang voor was, kon ik moeilijk in woorden uitdrukken. Het hebben van een eetstoornis zorgde er in mijn hoofd in ieder geval voor dat ik een reden had om de verantwoordelijkheden van het leven niet aan te hoeven en dat ik de toekomst uit kon stellen. In mijn herstel was dit wel echt een van de lastigste dingen, door deze angst durfde ik de eetstoornis lastig los te laten. 

Ook in mijn thuissituatie was ik niet gewend om over gevoelens te praten. Al sinds ik een klein kind was, sprak ik eigenlijk nergens over. Tijdens mijn behandeling hebben we als gezin (mijn ouders en twee zusjes) door middel van systeemtherapieën daar onder andere hard aan gewerkt. Hoewel dit voor iedereen in het begin wat onwennig voelde, heeft dit enorm zijn vruchten afgeworpen én nog steeds. 

Tijdens mijn herstel is de steun van mijn familie en vrienden nooit verdwenen. Daarnaast was ik erg gemotiveerd om te herstellen omdat ik dit leven zo niet langer meer wilde én had ik van nature veel inzicht in waarom ik dingen deed zoals ik ze deed. Deze combinatie zorgde ervoor dat ik met de juiste therapeut (zij was ook een ervaringsdeskundige) langzaamaan de stappen kon zetten naar herstel. Dit was verreweg van makkelijk en ging ook niet altijd goed. Maar uiteindelijk ben ik blij en trots op mezelf dat ik zo hard heb gewerkt om de eetstoornis achter me te kunnen laten. Hoewel het soms nog even heel aantrekkelijk lijkt om me weer volledig te storten op alles rondom het eten, weet ik nu als geen ander dat het geen enkele uitweg biedt voor de lange termijn en ik alleen mezelf ermee heb. 

Doordat ik zoveel steun heb gehad aan mijn therapeut en haar ervaringsverhaal hoop ik nu datzelfde te kunnen betekenen voor anderen! 

Terug

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"