‘’Jolijn, een spontane, leuke, gezellige en vrolijke meid. Altijd met een lach en zichzelf!’’ Ja, zo omschreven ze mij op de basisschool. In mijn vrije tijd was ik te vinden op het hockeyveld of gezellig bij mijn vriendinnen op de bank. In de tweede klas van de Mavo merkte ik dat mijn vriendinnen, nieuwe vriendinnen kregen. Hierdoor kwamen twijfels, onzekerheid en angst bij kijken. Ik kreeg het gevoel dat ik geen vriendinnen kon maken en dat ik het niet waard was om vriendinnen te hebben of te onderhouden.

Maar waar ben ik dan wel goed in, vroeg ik mezelf af. Ik begon met afvallen door middel van sporten en op mijn voeding te letten. Zag in dat ik hier wel goed in was. Eindelijk iets om trots op te zijn, dacht ik. Maar al snel liep dit uit de hand. De controle die ik dacht te hebben, werd gezien.

In de zomervakantie ging het al helemaal niet goed. Er ontstonden steeds meer ruzies en conflicten thuis over het eten en het bewegen. Mijn ouders, broer en zusje zagen mij steeds meer aftakelen. Mijn ouders hebben toen contact opgenomen met de huisarts die mij weer doorverwees naar de kinderarts. “Na het weekend kan je daar terecht.” werd er verteld. De kinderarts legde de focus op het aankomen, want dat was nodig. Ik kreeg ambulante behandelingen wat bestond uit eens in de week therapie en ziekenhuis bezoekjes bij de kinderarts. Ook moest ik stoppen met sporten, mocht halve dagen naar school en had bijna tot geen sociale contacten meer. Continue was ik bezig met eten, wanneer, hoeveel, wat…

In die tijd heb ik ook contact opgenomen met een andere vrijwilliger van het Leontienhuis. Terugdenkend aan die tijd heb ik veel gehad aan het contact met Carmen, zij begreep mij. Ze weet waar ik het over heb. Door de therapieën die ik kreeg en het contact met Carmen, het vertrouwen van mijn ouders, broer en zusje kreeg ik de motivatie om beter te worden. Langzamerhand kreeg ik stapje voor stapje mijn sociale leven terug. Zette mijn eerste stap in de sportschool en maakte vrienden en vriendinnen, zocht een leuke studie die ik wilde gaan volgen. Ik merkte hoe meer ik vecht en tegen de eetstoornis in ga, dat je er zoveel meer voor terug krijgt.

‘’Als ik hersteld ben, wil ik ook meiden helpen en vrijwilliger worden bij het Leontienhuis, zei ik.’’ Carmen zei destijds: “Ooit staan wij daar samen!’’ En die ooit, is nu!

Door te blijven vechten, te geloven in jezelf en in je dromen, is het mij gelukt om te herstellen van een eetstoornis. Volg op dit moment de opleiding E-commerce Manager in Zwolle, werk bij een superleuk marketingbureau Regeltante 2.0 als Junior Social Media, doe weer leuke en gezellige dingen met mijn vriendinnen en kan alle ervaringen die ik gehad heb nu toepassen en inzetten voor het Leontienhuis tijdens het begeleiden en de e-mailondersteuning.

Ik lach, leef en geniet!

Jolijn Senne 

Terug

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"