Ik was een vrolijk, onbezorgd en gelukkig meisje wat niets te kort kwam. Ik deed en had alles. Ik zat in 3VWO en haalde goede cijfers, had veel vriendinnen, reed paard en hield mezelf bezig met stukjes schrijven voor de schoolkrant en ideeën delen in de leerlingenraad. Ik deed dit alles zingend en fluitend. Alhoewel, diep vanbinnen was ik perfectionistisch, wilde ik het liefst alle controle en wilde ik stiekem in alles de beste zijn.

Na Kerst en Oud en Nieuw stond ik weer eens een keer op de weegschaal. Ik vond mezelf net iets te veel wegen en besloot dat ik een paar kilootjes kwijt kon. Een paar maar, en dan zou mijn gewicht precies goed genoeg zijn. Twee maanden verstreken. Op doodnormale vrijdagmiddag kwam ik thuis van school. Ik trof mijn vader en moeder met een zeer somber gezicht aan. ‘’Papa en mama gaan scheiden’’. Ik snapte er helemaal niets van en ik had het niet aan zien komen. Ze zeiden dat ze niet meer van elkaar hielden, wat ik natuurlijk niet geloofde. Ik verhuisde met mijn moeder naar een piepklein flatje. 2 weken later had mijn vader een nieuwe vriendin. Alle controle was ik volledig kwijt, en ik had iets gevonden waar ik controle over had: over wat ik at en hoeveel ik afviel.

Ik ging steeds minder eten en de manier waarop ik at werd steeds dwangmatiger. Met spontane etentjes was ik ineens minder blij, ik weegde alles af en had in mijn hoofd een hele lijst met wat ik wel en niet kon eten. Ik verloor snel gewicht. Ik wist zelf heel goed dat ik een eetstoornis had, en kaartte dit aan bij mijn moeder. We schreven mij in voor een behandeling bij Lucertis, waar ik op een wachtlijst werd gezet. Toen gebeurde er echter iets met mijn vader. Er was een klein misverstand tussen ons ontstaan en dit nam hij me heel erg kwalijk. Hij heeft toen een aantal maanden geen contact meer met mij opgenomen. Mijn vader had ook zijn problemen. Ik kon hier niet mee omgaan. Ik raakte door deze gebeurtenis al mijn levenslust kwijt. Mijn vader hield niet meer van me. Ik wilde niet eens meer herstellen, ik wilde gewoon stoppen met alles. Inmiddels was ik in behandeling bij Lucertis maar de gesprekken werkten averechts. Het enige wat ik nog had, het niet eten, werd mij afgenomen. Het leven had voor mij niet zo veel zin meer, wat deels natuurlijk ook door de invloed van ondervoeding op mijn mentale gesteldheid kwam. 

Mijn moeder vond dat het niet meer zo kon en heeft mij meegenomen naar een spiritueel coach. In één sessie was ik zoveel verder gekomen dan in alle sessies bij Lucertis bij elkaar. Ik werd teruggezet in mijn eigen kracht en ik wilde oprecht nu ook zelf weer herstellen. Het contact met mijn vader was inmiddels ook al hersteld. Ik ben onder behandeling gegaan bij een kinderarts en diëtiste. Toen begon eigenlijk pas het echte traject. Het was de hele tijd oorlog tussen de twee stemmen in mijn hoofd. Mede dankzij de steun die ik kreeg van mijn moeder en omgeving ging het al snel beter. Ik had voor mezelf een doel gevonden. Ik had het plan gekregen om na mijn middelbare school een jaar in Amerika te studeren. Ook wilde ik weer sporten. Dit soort doelen gaven mij de motivatie de strijd aan te gaan.

Het was vallen en opstaan en ik heb mezelf heel veel moeten motiveren en herinneren. Toen ik op een gezond gewicht kwam, was alles natuurlijk nog lang niet over. Er was nog steeds een conflict tussen de twee stemmen in mijn hoofd. Luider leek het wel. ‘’Je bent veel te dik geworden. Je past je kleren niet meer’’. Maar ook, ‘’kijk eens wat mijn lichaam weer kan doen’’. En die laatste gedachte is toch veel belangrijker. In kindermaten wilde ik ook niet passen en het is een mooi excuus om nieuwe kleren te kopen.

Ik had gesprekken bij een wat alternatieve psycholoog, die voor zichzelf werkte. Hij heeft mij geholpen de onderliggende oorzaak van mijn eetstoornis aan te pakken. En mijn vader, die laat ik maar zichzelf zijn en accepteer ik zoals hij is.

Langzamerhand werd de stem van de eetstoornis zwakker. En op een gegeven moment was het alleen maar stil in mijn hoofd. Ik kon alleen mijn eigen, vertrouwde, verstandige stem horen. Ik had de strijd gewonnen.

Het klinkt misschien heel gek, maar deels ben ik dankbaar dat ik de eetstoornis heb gehad. Ik zei altijd, dat mijn doel was om weer te worden wie ik was. Die persoon ben ik echter nooit meer tegengekomen. Ik ben een mooier, verstandiger, volwassener en sterker persoon geworden. Ik ken mijn valkuilen, ik ken mijn zwaktes en ik ken mijn onzekerheden.

Herstellen is zwaar. Daar ga ik niet om liegen. Is het de moeite waard? Absoluut. Ik heb zo veel bereikt door te herstellen. Ik heb mijn dromen waar kunnen maken. Ik ben weer gelukkig geworden. Gelukkiger dan dat ik ooit ben geweest. Ik ben zo veel sterker. En jij, die niet nu aan het lezen bent, kunt dit ook bereiken. Als ik het kan, dan kan jij het ook. Jij kan ook deze motivatie vinden, je kunt ook weer in jouw eigen kracht komen te staan en de strijd aangaan.  Ik beloof je, vanuit mijn eigen ervaring, het is de moeite waard.

Terug

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"