‘Mam, ik moet je iets vertellen’. Het is oktober 2015. Manon komt bij me zitten, ze is dan 15 jaar. Ik denk: er is wat op school, ze heeft een slecht cijfer gehaald, is eruit gestuurd…in die hoek. Als ze me vertelt dat ze al een tijdje niet eet ben ik stomverbaasd en weet niet wat ik moet zeggen. Het enige dat me te binnen schiet: ‘waarom niet’? Uiteraard weet ze het antwoord niet. ‘Maar je vroeg me yoghurt te kopen omdat het op was’ zeg ik tegen haar. Wat ik erna allemaal te horen krijg is het begin van een lange weg die we samen zijn gegaan. Achteraf blijkt dat haar mentor haar een ultimatum heeft gesteld: ze kreeg een week om het zelf aan mij te vertellen, anders ging de mentor mij bellen. Uiteraard belde de mentor mij alsnog die week. Nu het hoge woord eruit was ging het berg afwaarts. Vrij snel hadden we een intake in het Erasmus MC. Na een fijne intake kregen we een psychiater toegewezen waar elke klik ontbrak. Bij Manon niet, bij mij al helemaal niet. Na dit een tijdje te hebben aangekeken besloten we de overstap te maken naar de Ursula kliniek in Leiden. Inmiddels is het juli 2016. In oktober konden we starten met MGDB, samen met haar vader, met wie ik niet meer samen ben. Tijdens de eerste dagen blijkt al dat dat niet voor niks is. Na een lastig gesprek besluiten de behandelaren de MGDB voort te zetten met Manon en mij. Ik zit dan nog in mijn naïeve periode: er is hulp, ze heeft een eetlijst we zijn hier zo doorheen. Dat liegen en bedriegen bij een eetstoornis hoort wordt me gaandeweg duidelijk. Er is een vreemde bij me ingetrokken die de plek van Manon heeft ingepikt. Manon bezoekt dan ook al het Leontienhuis. Bij een vrijwilligster verbonden aan het Leontienhuis, volg ik een training over eetstoornissen en zo leer ik dingen die later cruciaal blijken in het herstel van Manon. Na de MGBD volgt intensieve therapie. School houdt ze nog lang vol. 3x per week gaat ze naar Leiden, de andere dagen naar school. Als ze nét niet het afgesproken gewicht heeft bereikt moet ze met school stoppen. Gek genoeg is dit het kantelpunt in haar eetstoornis. Waar ze eerst niet meer verder wilde leven, veranderde dit al snel in: wil ik op deze manier leven? Langzaam kruipt ze uit het dal en in de week voor haar 18e verjaardag wordt ze officieel ontslagen uit de Ursula kliniek. Ze gaat weer naar school, gaat werken bij AH en doet in 2019 eindexamen. Ergens in de behandeling gaf Manon aan dat ze beter wilde worden als we daarna naar New York zouden gaan. Zó ziek was ze dat ik haar alles zou beloven, dus ook dit. Intens dankbaar heb ik deze belofte na haar eindexamen kunnen inlossen. Een reis met veel lachen en een enkele traan. En nu? Ze is teamleidster bij Albert Heijn, studeert psychologie én die vreemdeling is vertrokken. Manon is terug! Wat ik tijdens deze heftige periode heb gemist is oog voor de naasten. Dat de nadruk ligt op de ‘patiënt’ snap ik echt wel. Maar een eetstoornis heb je niet alleen, iedereen die in hetzelfde huis woont heeft er mee te maken. Na deze periode heb ik een jaar persoonlijke ontwikkeling gevolgd bij 365 dagen succesvol. Wat ik daar heb geleerd had ik liever eerder geweten, dan had ik wellicht deze periode anders beleefd. Ik kijk terug op een heftige periode, maar gek genoeg ook een hele leerzame periode in mijn leven. Ik hoop andere naasten hiermee te kunnen ondersteunen in hun proces.

Terug

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"