Ik ben Kim H. en werk als ervaringsdeskundige vrijwilliger voor het Leontienhuis. Ik heb zelf anorexia gehad. Dit is bij mij rond mijn 15e levensjaar begonnen. Met periodes van veel lijnen en veel sporten tot ‘normaal’ eten, heb ik tot mijn 19e mijn ding kunnen doen zonder dat iemand zich zorgen maakte.

Ik heb destijds geen hulp heb gezocht bij vrienden/ouders of een therapeut. Door een traumatische ervaring op mijn 18e heeft de eetstoornis zich wel steeds sterker ontwikkeld en ben ik uiteindelijk op mijn 21e opgenomen bij de Ursula kliniek. Destijds studeerde ik aan de sportacademie en kon ik bewegen zoveel als ik wilde, voor mijn opleiding moest ik zelfs veel sporten. Dit hoorde immers bij mijn opleiding. De eetstoornis kon zijn lol op. En ik was blij want ik hoefde niet met nare gevoelens te dealen en me ook niet bezig te houden met de toekomst want daar had ik geen tijd voor. Alle tijd die ik had werd ingenomen door de eetstoornis.

Wel vond ik het verschrikkelijk dat ik alles leek te hebben verloren toen ik naar de kliniek ging. Vooral mijn zelfstandigheid, band met familie en niet op zijn minst mezelf. Ik was aan het overleven, mijn 20e levensjaar had niets met ‘leven’ te maken.

In de Ursula kliniek heb ik 9 maanden vertoefd, voor de eetstoornis een verschrikkelijke periode, voor mij uiteindelijk heel veilig en rustig. Na deze 9 maanden klinische opname was ik er nog lang niet, al dacht ik van wel. Ik heb daarna nog zeker een jaar een 3 daagse deeltijd therapie gevolgd en een halfjaar modules gericht op emotieregulatie onder andere en 1 daagse deeltijd. Door de tijd te nemen en met mensen in mijn omgeving te praten over mijn problemen en twijfels heb ik nu een groot netwerk en sociaal vangnet waar ik op terug kan vallen. Vooral mijn vriendinnen hebben mij in de eerste periode geholpen. Zij hebben mij altijd als KIM gezien en niet als KIM de EETGESTOORDE. Zij namen mij nog mee uit, al wilde ik dit zelf niet meer en ik moest en zou erbij zijn als ze gingen eten of ik nou at of niet als IK er maar bij was.

Tijdens mijn eetstoornis kon ik ze wel eens schieten maar achteraf ben ik ze eeuwig dankbaar. De eetstoornis had in eerste instantie een gat geslagen in de hechte band met mijn zusje en ouders. Gelukkig is dit weer helemaal hersteld en kan ik zeggen met trots dat we hechter zijn dan we ooit zijn geweest. Niet alleen heb ik ingezien hoeveel lieve waardevolle mensen ik om mij heen heb. Ook heb ik geleerd liefde te geven en mezelf waardevol te vinden. Dit wens ik iedereen die contact zoekt met het Leontienhuis en zijn weg naar herstel vind ook toe. De eerste stap is gezet, erkenning van een probleem

Terug

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"