Ik ben Rosa (1995) en ik ben nu 3 jaar hersteld van mijn eetstoornis. Toch zijn er af en toe nog negatieve gedachten of stemmetjes in mijn hoofd. Ik weet nu wat ik mag en kan doen om de gezonde juiste keuzes te maken. Ik heb vanaf mijn 12e jaar tot mijn 21e jaar een eetstoornis gehad. De laatste periode (5,5 jaar) was heel lastig met ups en downs en veel terugvallen. Een leven zonder eetstoornis kon ik mij in die periode niet voorstellen. Als mij toen verteld was dat ik kon herstellen dan zou ik hard gelachen hebben. Maar nu ik hersteld ben voel ik mij zo sterk. Ik heb weer zelfvertrouwen. Kijk mij nou!

Toen ik een eetstoornis had moest ik veel sporten, weinig eten en controle hebben over alles. Als ik nu weer denk aan die verschrikkelijke jaren en de pijn die ik niet alleen mijzelf, maar ook mijn familie, mijn zusje en mijn ouders heb aangedaan. Wat een diep dal was dat toen. Mijn ouders zagen mijn gezondheid achteruit gaan. De ruzies, de boosheid, het verdriet en het niet meer weten wie ik was en wat ik wilde. De macht die de eetstoornis niet alleen over mij had, maar over het hele gezin, iedereen moest zich aanpassen aan de eetstoornis.

Toen kwam de ommekeer. Ik was het zat om calorieën te tellen, het vele sporten en mijzelf straffen als ik iets niet goed deed. Ik was zo moe en ongelukkig, ik wilde dat niet meer. Ik erkende dat ik een probleem had. Samen met mijn ouders heb ik hulp gezocht, maar dat was heel lastig. Ik erkende dat ik een eetstoornis had. Ik wilde wel herstellen, maar het lukte niet omdat de gedachten en de stemmen zó sterk waren. De juiste hulp vond ik bij een personal trainer die samen met mij het gevecht aanging. Toen kwamen er niet alleen gebeurtenissen naar boven die ik had meegemaakt, maar ook mijn onzekerheid en verdriet waren zo sterk. Ik kon voor het eerst mijn verhaal doen bij iemand die ik vertrouwde. Ik kon eindelijk een band opbouwen. Ik volgde een opleiding, ik werkte en ging sporten. Ik kreeg ook weer structuur wat betreft dagritme en eten. Dat ik die keuze niet zelf hoefde te maken vond ik fijn, maar ik was nog steeds diep ongelukkig, ook door andere problemen die ik naast mijn eetstoornis lang verborgen had gehouden.

Drie jaar geleden werd ik door mijn personal trainer aangesproken over het liegen en bedriegen, het voor de gek houden van mijzelf. Dit was zó confronterend. Ik heb toen 3 maanden in een jongerenkliniek gezeten. Daar leerde ik gezonde keuzes te maken en naar mijn hart te luisteren. Dat was wat ik wilde, op zoek naar de echte Rosa! Niet de Rosa met het masker en de negatieve gedachten, niet de harde kant. Dat was ik niet, dat waren de zieke stemmetjes in mijn hoofd die de macht over wilden nemen.

Toen ik uit de kliniek kwam was ik nog niet helemaal hersteld. Dat heb ik met hulp van mijn personal trainer gedaan. Weer eerlijk naar mijzelf kunnen kijken, weer van mijzelf kunnen houden, maar vooral weer kunnen genieten van het leven. Kleine haalbare doelen stellen. Alleen naar vandaag kijken, morgen weer een nieuwe dag. Dat hielp mij enorm. Ondanks de ups en downs leerde ik in mijzelf geloven. Ik heb weer een goede band met mijn ouders gekregen. Soms heb ik nog negatieve gedachten, maar dat zijn maar gedachten, het is aan mij wat ik daarmee doe. Ik geef nu niet meer toe aan die negatieve gedachten. Ik spreek de gedachten nu uit en maak een gezonde juiste keuze.

Ik ben gelukkig getrouwd, ik heb een hond en ik heb weer plezier in het leven en in het eten. Ik beweeg normaal en niet meer extreem. Ik heb mijn hobby’s zoals wandelen, fietsen en duiken weer opgepakt. Dat zijn de momenten waar ik veel kracht uithaal. Op 17 januari 2020 heb ik een zoontje gekregen. Ook hij geeft mij zoveel kracht! Tijdens mijn zwangerschap was ik bang om dik te worden en had ik veel angsten. Door te praten over mijn angsten en gedachten, kon ik dit aan. Vroeger had ik veel angsten en soms kan daar weer door getriggerd worden, met name als er iets anders gebeurd dan ik verwacht, maar door hierover te praten lukt het mij om de eetstoornis de baas te blijven. Ik kan nu genieten. Doordat mijn lichaam is hersteld heb ik weer hoop gekregen. Mijn lichaam is nu gezond en ik ben niet meer moe. Ik kan alles doen wat ik wil.

Hoop is de boodschap, geloof is de sleutel en vrijheid is de belofte! Het was een enorme opgave en een lange weg en zeker niet gemakkelijk, maar met de hulp van de mensen om mij heen kan ik het aan.

Terug

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"