Ik ben Rosa (1995)

Ben nu 3 jaar hersteld van mijn eetstoornis, maar desondanks zijn er nog af en toe negatieve gedachtes of stemmetjes. Maar ik weet nu wat ik mag en kan gaan doen om de gezonde juiste keuzes te maken. Want ik heb hoop gekregen en gevonden in een leven zonder eetstoornis. Ik heb het omarmd. Ik heb vanaf mijn 12-13 jaar tot 20-21 jaar een eetstoornis gehad waarvan de laatste 5,5 jaar een lastig pad van herstel was, met ups en downs en veel terugvallen.  Een leven zonder eetstoornis kon ik op dat moment niet voorstellen. Als je mij toen verteld had, Rosa jij komt van je eetstoornis af, dan lachte ik je uit. Maar hier sta ik nu, dit ben ik en hier ben ik goed en sterk in. Ik heb zelfvertrouwen! Kijk mij nou! Voorheen veel sporten, weinig eten en controle hebben waar ik eigenlijk geen controle over had. Als ik nu terug kijk op al die verschrikkelijke jaren en de pijn die ik mijzelf heb aangedaan, en mijn familie, mijn zusje, mijn ouders. Wat was dat een diep dal waar wij met elkaar in zaten!  Mijn ouders die mij achteruit zagen gaan, de ruzies, de boosheid, het verdriet en niet meer weten wie ik ben en wat ik wil. De macht die de eetstoornis over mij had en over het gezin, iedereen moest zich aanpassen aan de ziekte. Totdat ik het zat werd, de calorieën tellen, het sporten en mijzelf bestraffen als ik het niet goed deed. Ik werd moe en ongelukkig en ik wilde dit niet meer. Eindelijk herkende ik dat ik een probleem had samen en heb met mijn ouders hulp gezocht. Wat heel lastig was. Ik erkende dat ik een eetstoornis had maar dat was het ook. Ik wilde wel herstellen maar het lukte niet omdat de gedachten en de stemmen zo sterk waren. De juiste hulp kreeg ik bij een personal  trainer die met mij het gevecht aan ging. Echter alleen kwamen er dingen om de hoek kijken zoals gebeurtenissen die ik heb meegemaakt, de onzekerheid en het verdriet. Voor het eerste vertelde ik het iemand die ik vertrouwde, waar ik een band mee op kon bouwen maar ondanks dat was die strijd niet haalbaar in mijn ogen. Ik deed ondertussen wel alles, zoals een opleiding, werk en sporten etc. Ik kreeg wel een ritme wat ik per dag deed en moest eten. De keuze niet zelf hoeven te maken was fijn maar ik was nog steeds diep ongelukkig met mijzelf. Ik had ook andere problemen naast mij eetstoornis die ik lang verborgen hield. Tot ik 3 jaar geleden geconfronteerd werd door mijn personal trainer met het liegen en mijzelf voor de gek houden. Door dat gesprek brak ik voor het eerst. Ik ging voor 3 maanden een jongeren kliniek in. Waardoor ik gezonde keuzes leerde maken, ik leerde naar mijn hart te luisteren, dat wat ik echt zelf wilde en ging op zoek naar wie Rosa nou echt was. Niet de Rosa met de maskers en de negatieve gedachtes, niet de harde kant, dat was ik niet, dat waren mijn zieke stemmetjes die de macht over mij wilden overnemen. Toen ik uit de kliniek was, was ik nog niet hersteld, dat gebeurde daar buiten ook weer met de hulp van mijn personal trainer. Eerlijk naar mij zelf kijken en weer van mijzelf houden en vooral genieten van het leven. Kleine haalbare doelen stellen. Alleen naar vandaag kijken en morgen zie ik het wel weer. Dat hielp mij. Ondanks de ups en downs leerde ik in mijzelf geloven, weer een goede band met mij ouders te krijgen.  Nu heb ik nog af en toe deze gedachtes maar dat zijn maar gedachtes en het is aan mij wat ik er mee doe. Geef ik toe aan de negatieve gedachten of spreek ik het uit en maak ik de gezonde juiste keuze. Ik ben nu gelukkig getrouwd en heb een hond en heb weer plezier in het leven en in het eten. Ik beweeg gewoon normaal en niet meer het extreme. Ik heb mij hobby’s weer opgepakt zoals wandelen, fietsen en duiken. Dat zijn ook mijn rust momenten waar ik veel kracht uit haal. Ik heb een heel lief zoontje gekregen op 17 januari 2020. Waar ik veel kracht uit haal. In mijn zwangerschap was ik bang om dik te worden en had ik veel angsten, maar ondanks dat wist ik dat er een baby in mijn buik groeide. Door te praten over wat mijn angsten waren en mijn gedachtes zijn, kon ik het aan want ik was en ben niet alleen. Ik weet wat ik kan. Ondanks dat ik vroeger veel angst had, soms nog getriggerd wordt als er iets anders gebeurt dan verwacht, dan kan ik een terugval krijgen maar door er veel over te praten en niet aan toe te geven, lukt het mij om de eetstoornis de baas te blijven en geniet ik. Ik heb hoop gekregen door dat mijn lichaam is hersteld, doordat dat ik weer gezond ben en ik niet meer moe ben en alles kan doen wat ik wil. Dat ik straks moeder mag worden van een hopelijk gezonde baby. Hoop is de boodschap geloof is de sleutel en vrijheid is de belofte! Het is een enorme opgave en lange weg en het is niet makkelijk, maar ik weet met hulp en steun van elkaar kan ik het aan. Dit is het pad die ik heb mogen bewandelen naar een leven zonder eetstoornis en met de juiste keuzes.

Terug

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"