Als moeder van een gezin met 4 dochters is het altijd een levendige en gezellige bedoening. Op 14 jarige leeftijd ontwikkelde onze dochter een eetstoornis. Zij heeft een eeneiige tweelingzus waar ze een bijzondere hechte band mee had. Maar door haar eetstoornis ging haar leven toch een heel andere kant op. Naar school gaan kon ze niet meer. Ze kreeg deeltijdbehandelingen in een kliniek. Helaas had dat niet het gewenste effect. Doordat ze ook nog eens heel depressief was, konden ze haar daar niet verder helpen wat een enorme domper was voor haar en ons.

Daarna hebben we opnieuw gezocht naar hulp waarvoor we maanden moesten wachten. Wij als gezin hebben haar geholpen wat we konden, maar we kregen het zelf niet voor elkaar. Het was een zware tijd waarin de aandacht verdeeld moest worden tussen haar en de andere kinderen. We splitsten ons vaak op. Mijn man ging bijvoorbeeld naar profielkeuze avonden en ik bleef bij onze dochter.  Na maanden wachten kon zij uiteindelijk terecht bij een andere instelling waar ze therapie en gesprekken kreeg. We hebben in die tijd een behoorlijk beroep gedaan op ons netwerk. Vrienden en familie maar ook hulp uit onze kerkelijke gemeente waren erg welkom en hebben ons enorm geholpen deze moeilijke tijd door te komen. Ondertussen volgde onze dochter een aantal vakken op de VAVO. Dat ging gelukkig goed in combinatie met de therapie. Ze waren daar ook erg soepel op school wat er zeker toe heeft bijgedragen dat ze voor die vakken haar diploma heeft gehaald.

In die tijd ging ze ook op vaste dagen naar het Leontienhuis. Wij en zij waren daar erg blij mee. Hele fijne sfeer en aardige mensen waar wij van wisten dat ze daar letten op het eten. Wij werden op die dagen even ontlast van de lunch maaltijd en tussendoortjes en dat gaf weer een beetje ruimte.

Uiteindelijk kon deze instelling haar ook niet de juiste hulp bieden waardoor we verder zijn gaan zoeken. Het was enorm moeilijk want overal waar we aan klopten moest ze een gezond gewicht hebben. We zochten naar een instelling die haar hielp met de eetstoornis maar ook met de onderliggende problematiek zodat ze voor haar depressie en eetstoornis geholpen zou worden. Onze ervaring was dat als je de eetstoornis behandelde, ging het minder met de depressie en andersom gebeurde hetzelfde.

Ze kon na een redelijk korte wachttijd intern worden opgenomen in een kliniek. De weekenden kwam ze thuis en doordeweeks verbleef ze daar. Het was haar redding. Ze hebben haar er weer bovenop gekregen en nu is ze hersteld. Ze pakt haar leven op en is haar school aan het afmaken. Dit hele traject heeft ongeveer zes jaar geduurd. We waren als ouders aan het einde van ons latijn. Toen zij in de kliniek zat, hadden we de rust om alle aandacht te geven aan onze andere kinderen. Die zijn door dit alles wel het één en ander tekort gekomen. Gelukkig kan ik nu zeggen dat alle dochters hun leven weer aan het oppakken zijn en twee ervan zijn ondertussen bijna klaar met hun opleiding.

Door deze hele intensieve en moeilijke jaren ben ik wel gaan beseffen waar het om draait. Je leert je vrienden kennen en heel dankbaar te zijn met de kleine dingen in het leven die goed gaan. Daarom wil ik graag wat voor een ander betekenen en begeleid ik andere ouders die zelf midden in dit proces zitten.

Terug

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"