Je bent als gezin van vijf in de drukste tijd van je leven, beide ouders aan het werk en je oudste dochter naar de middelbare school. Druk doende alle ballen in de lucht te houden en dan hapert opeens het geluk, als binnen anderhalf jaar tijd beide oma's komen te overlijden. Dit werpt een schaduw over het gezin en terwijl we daar "doorheen" leven, gaat onze oudste dochter (dan ongeveer 14 / 15 jaar oud) zich toeleggen op cross-fit, wat later gevolgd door interesse voor gezonder eten en voldoende water drinken.

Als leek op het gebied van eetstoornissen zie je daar oprecht geen kwaad in, zeker omdat het ook een geleidelijk proces is, maar wel een dat langzaam maar zeker het hele gezin gaat beheersen als zij gaat bepalen wat er gegeten gaat worden.

Op schoolreis naar Barcelona (2017) heeft haar hartsvriendin in de gaten dat onze dochter op een verkeerde manier met eten omgaat en licht ze mijn vrouw in. Dan gaat het opeens allemaal snel: mijn vrouw weet van het bestaan van het Leontienhuis bij ons in het dorp en gaat daar eens haar licht opsteken. Vervolgens een gesprek met de huisarts, die gelukkig het probleem niet bagatelliseert, maar gelijk zegt dat dit anorexia nervosa is en wij worden doorgestuurd voor een zogenaamde driehoeks-zorg; kinderarts, psychiater en diëtiste.
Bij de psychiater van het Erasmus MC volgen we een gezinsbehandeling, dus het gesprek is met ons vijven en dat blijkt goed te werken. Onze kinderpsychiater heeft een specifieke expertise op het gebied van eetstoornissen met vermagering en dat is voor ons een "schot in de roos", zo fijn en goed ze ons geholpen heeft. Daarnaast zijn we regelmatig bij het Leontienhuis te vinden om maar zo veel mogelijk informatie te halen en verhalen van andere ervaringsdeskundigen te horen. Hier leren mijn vrouw en ik feitelijk hoe je het beste moet omgaan met de eetstoornis, maar ook hoe we onszelf en het gezin staande kunnen houden.

Anderhalf jaar verder is onze dochter op het dieptepunt aangekomen en wij de wanhoop nabij, gelukkig kan ze (met alle steun om haar heen) de weg terug weer vinden en weer anderhalf jaar later (begin 2019) staat ze als sterke jonge vrouw in de wereld die weer vol van het leven wil genieten en mooie plannen voor de toekomst aan het maken is.

Op een pagina is het onmogelijk om precies te omschrijven wat er zich kan voordoen tijdens het proces van het hebben van een kind met een eetstoornis, daarom heb ik mij aangemeld als vrijwilliger. Zodat ik uit mijn eigen ervaring kan putten en hopelijk aan andere ouders/naasten kan meegeven wat voor ons juist wel of niet geholpen heeft.

Terug

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"