Mijn naam is Janny (1947).

Ik heb 3 dochters waarvan zowel de oudste als de jongste anorexia nervosa heeft gehad. Het is voor mij alweer ruim 30 jaar geleden dat mijn oudste dochter (toen 14 jaar) emotionele huilbuien kreeg, vooral aan het einde van de middag. Zij kon niet vertellen waarom en d.m.v. een wandelingetje probeerde ik haar wat op te vrolijken. Na een bezoek aan de huisarts werd al snel anorexia nervosa geconstateerd. Wijde truien was mode in die tijd dus goede verberging van een "slank" lichaam zoals de arts zei. Vervolgens moest zij wekelijks naar een diëtiste en opschrijven wat zij at. In die tijd was er zeer weinig informatie over anorexia in de media, waardoor mijn man en ik weinig over deze ziekte en behandelingen afwisten.

Wij voelden ons heel verdrietig en machteloos om te moeten toezien hoe onze dochter vele kilo's in gewicht verloor ondanks onze goede zorgen. Via een folder van de huisarts kon ik telefonisch contact opnemen met een ervaringsdeskundige moeder. Haar dochter had goede ervaringen en resultaten opgedaan in de Ursulakliniek (destijds nog in Wassenaar) voor eetstoornissen. Haar advies was om contact op te nemen met de kliniek. Haar luisterend oor heeft mij veel steun en hoop gegeven!!! Dit gevoel wil ik ook graag in het Leontienhuis geven aan ouders die zich nu net zo voelen als ik toen. Wij hadden het geluk dat de wachtlijsten nog niet zo lang waren en mijn dochter werd  de dag na haar schoolexamen opgenomen in de Ursula voor dag en nacht. Met strenge regels m.b.t. ontvangen van bezoek, voorlopig niet naar huis en natuurlijk de maaltijden. Haar wegbrengen naar de kliniek heeft mij zeer veel verdriet gedaan, maar achteraf ben ik toch dankbaar, want zodoende kregen wij thuis ook meer rust. In die tijd werd er gezegd dat de schuld bij de moeder lag, veel te beschermend!! Zij heeft 3 maanden daar doorgebracht met goed resultaat en daarna nog regelmatig een middag terug. Om het proces positief af te sluiten heeft zij nog enkele maanden bij ons in de buurt psychologische ondersteuning gehad. Zij heeft ruim 4 jaar  met anorexia nervosa te maken gehad, maar nu is ze er helemaal van genezen. Wel  is ze nog heel perfectionistisch.

En als mooie afsluiter wil ik vermelden dat zij 2 lieve en gezonde dochters heeft gekregen en ik ben een gelukkige oma.

Helaas is mijn verhaal nog niet af.

Mijn jongste dochter (zij is 14 jaar jonger dan mijn oudste dochter) was in haar tienertijd op de middelbare school best wel stevig. Blijkbaar werd zij op school door jongens hiermee gepest (als moeder wist ik daar toen niets vanaf). Omdat zij veel jonger was, waren haar 2 oudere zussen het huis al uit. Ik heb met haar in die tijd ook over de anorexia-periode van haar zus gesproken en ook aangegeven dat ik dat niet graag nog eens mee zou willen maken. Na haar middelbare school ging zij voor 6 jaar studeren aan een universiteit 200 km bij ons vandaan en dus op kamers wonen. Het was een zware studie en vermoeiend en er was niet altijd tijd om te eten op de dag. Je zag haar veranderen in een heel slanke vrouw!!! Gelukkig kwam ze wel geregeld een weekend naar huis. Maar zo vertelde zij mij dat ze het heel erg voor mij vond maar dat ze ook aan anorexia nervosa leed. Haar studie ging voor alles. Perfectionisme !!!

Helaas in haar laatste jaar stortte ze bijna in en haar studie kwam in gevaar. Dit was voor haar het punt dat ze inzag dat als ze zo door zou gaan de hele studie voor niets zou zijn geweest. Zij heeft zelf contact gezocht met een psycholoog waar ze heel veel baat bij heeft gehad. Het heeft haar gelukkig maar een paar maanden extra gekost en is met glans geslaagd. Haar diploma kreeg ze op een mooie datum 12-12-2012. Ze is dan 24 jaar. Nu is het jaren later en het gaat prima met haar en ze studeert weer.

Ik kan mijn verhaal gelukkig goed afsluiten en ben trots op mijn 3 dochters en 4 kleinkinderen (2 kleinzoons van mijn middelste dochter).

Na het vertellen van mijn verhaal wil ik iedereen die in deze situatie zit veel sterkte wensen en blijf positief en geef je zoon of dochter veel liefde.

Terug

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"