Mijn eetstoornis is begonnen toen ik een jaar of 12-13 was. Het heeft ongeveer een jaar of tien aangehouden. Ik was nooit een ijdel persoon. Ik las geen Cosmo girl of iets dergelijks. Gaf mij maar de wetenschapsblaadjes. Merkkleding? Nee hoor, hoefde niet perse. Als het maar leuk was en goed stond vond ik het prima. Niet echt het stereotype meisje om een eetstoornis te ontwikkelen. Toch is dat gebeurd. En dat ging heel geleidelijk, heel sluipend.

 

Ik weet nog precies de dag dat het begon. De GGD kwam langs in de tweede klas van de middelbare school. Zij namen de lengtes op en de gewichten en praatte wat over algemene ontwikkeling. Naderhand werden de gewichten vergeleken en bleek ik iets zwaarder dan mijn vriendinnen (die overigens een kop kleiner waren dan ik). Dat vond ik niet prettig. Dat is het moment waarop ik begon met lijnen. Eerst onschuldig. Een Kitkat vervangen door een stuk fruit of een gezonder alternatief. Dit ging steeds verder en verder. Ik ontwikkelde in eerste instantie eetbuien, dat eten braakte ik er vervolgens uit. Uiteindelijk sloeg dit om naar niet tot weinig eten, extreem gezond eten, veel en obsessief bewegen en incidenteel braken. Dag in dag uit bezig met eten, niet eten, angstige gevoelens proberen te onderdrukken enzovoorts. Het hield mij de hele dag bezig. Volledig in de grip van de eetstoornis. Langzaamaan duwde ik mijn vriendenkring steeds verder weg, tot ik in een compleet sociaal isolement raakte. Iedereen ging door in zijn of haar ontwikkeling, ik stagneerde.

 

Op een gegeven moment, na een jaar of twee/drie, had ik momenten waarop ik er volledig doorheen zat en in paniek raakte. Ik dacht namelijk dat ik controle had, maar niets bleek minder waar. Het lukte namelijk niet om ‘normaal’ te doen met eten. Ik wist niet eens meer wat normaal was. De angst en de paniek die ontstond als ik ook maar dacht aan normaal eten was zo groot, dat het me niet lukte. Op een gegeven moment wist mijn eigen gedachten het te winnen van de eetgestoorde gedachte en ben ik direct naar de huisarts gegaan met mijn moeder. Die stuurde mij door. Helaas was er toen ook al een behoorlijke wachttijd voor hulp, dat maakte dat ik nog dieper wegzakte, tot mijn dieptepunt. Een hoopje ellende die vrijwel geen enkele emotie meer kon voelen, behalve angst, angst om teveel te eten en dik te worden. Ik zag mijzelf in de spiegel weliswaar niet dik, ik zag een scharminkel. Maar ik voelde me dik en dat gevoel overheerste. Ik keek gewoon niet meer in de spiegel omdat dit verwarrend was. Uiteindelijk kwam er hulp, in eerste instantie een soort overbrugging en toen startte therapie. Vanaf dat moment kwam er een stijgende lijn omhoog bij mij. Mega terugvallen heb ik niet gehad, maar dat is te danken aan het blootleggen van de oorzaak van mijn eetstoornis.

 

De oorzaak van mijn eetstoornis ligt dichtbij huis. In mijn familie komen veel verstandelijk beperkte mensen voor. Zo ook in mijn directe gezin, inclusief mijn eigen moeder. In groep vier ging ik haar voorbij. Ze was leesmoeder, maar ik zorgde dat ik een woordje zogenaamd niet wist, maar waarvan ik zeker wist dat zij dat woordje wel kende. Zo kon zij mij toch helpen (ondanks dat ik het al wist). Mijn vader is altijd een hard werkende man geweest, veel weg. Ik hielp mee in huis met opvoeding van mijn broers/zussen, hielp een handje mee in huishouden en hielp mijn moeder gezelschap. Ik ging soms wel spelen met vriendjes en vriendinnetjes, maar ik bleef ook geregeld thuis om mijn moeder te helpen. Bepaalde taken had ik als jong meisje op mijn schouders, welke eigenlijk niet echt mijn taken waren. Maar dat ik die taken had vindt ik achteraf niet eens zo erg. Waar ik achteraf de meeste schade van heb opgelopen is de emotionele relatie die ik had met mijn moeder. Ik fungeerde namelijk niet altijd alleen als haar dochter, maar ook als een soort vriendin. Ze vertelde mij alles, inclusief alles over haar verleden welke niet zo vrolijk is. Er zijn bij haar dingen gebeurd die jonge meisjes niet horen te weten, ik wist ze. Ze leunde op emotioneel gebied enorm op mij. Dit explodeerde toen wij contact kregen met bepaalde familieleden. Ik was toen puber en kon mijn puber gevoelens niet in combinatie met die emotionele relatie handelen. Die eetstoornis was mijn ‘redding’. Ik voelde maar weinig toen ik een licht gewicht had en de eetstoornis gedachten waren hardnekkig aanwezig. Het was in die zijn mijn redding, dat ik er kon zijn voor mijn moeder, terwijl ik alle ellende zelf niet hoefde te voelen…

 

Helaas was dit een tijdelijke oplossing. Ik kan het niemand aanraden. Alle gevoelens komen tijdens het herstel gewoon terug en dan moet je alsnog leren om te dealen met al die emotie die er gewoon alsnog uit moet komen. Die eetstoornis heeft zoveel kapot gemaakt. Het heeft gezorgd dat ik een deel van mijn leven niet heb geleefd zoals elke andere tiener. Ik heb door therapie geleerd hoe ik om moet gaan met uitdagingen van het leven. Heel recent is mij doorgedrongen wat de echte oorzaak is voor mijn eetstoornis, voornamelijk mijn moeder. Best gek, want ze kan er niets aan doen. Haar beperkte belevings- en gedachtewereld maken dat zij is wie ze is en dat zij doet wat ze doet. Het is een ontzettend lief persoon, maar ze heeft gewoon niet door wat haar gedrag kan doen met andere mensen en zeker niet met kinderen. Nu heb ik een andere relatie met mijn moeder. Ik zorg nog wel voor het gezin waar ik uit kom, maar ik ben niet meer haar vriendin. Langzaamaan heb ik meer afstand van haar genomen en heb ik gezien dat zij zich ook wel redt zonder mijn ‘vriendschap’. Ze heeft alternatieven gevonden. Hopelijk mensen die wat meer op haar golflengte zitten en zich niet zoveel aantrekken van dingen zoals ik gedaan heb. We zijn nu iets meer moeder/dochter, maar soms vindt ik het wel lastig dat ik met dingen liever naar mijn schoonmoeder ga, dan naar mijn eigen moeder. Ik kan gelukkig ook altijd terecht bij mijn vader die wel normaal begaafd is, maar sommige vrouwendingen zijn fijner om met je (schoon)moeder te bespreken. Ik heb me erbij neergelegd dat het voor mij gewoon is zoals het nu is. Ik heb een mooie vriendengroep en partner die op mijn golflengte zitten, ik ben niet meer omringt met bijna alleen maar verstandelijk beperkte mensen. Dat is vroeger wel het geval geweest en ik voelde me altijd best wel alleen. Heb zelfs wel eens gedacht: waarop ben ik niet gewoon zoals zij, dan hoor ik er tenminste bij. Dat heb ik nu geheel niet meer.

 

Na al die jaren eetstoornis kan ik nu sinds een paar jaar zeggen dat ik echt vrij ben van een eetstoornis. Bang voor terugval ben ik ook niet, aangezien ik niet meer zo heftig in de situatie zit waarin mijn eetstoornis ontstaan is en ik zorg er zelf voor dat ik niet meer in een dergelijke situatie kom. Therapie heeft me veel handvatten gegeven. Al met al kan ik zeggen dat ik door alles wel een sterker persoon ben geworden. Stukje levenservaring misschien. Ik ben bij het Leontienhuis gekomen omdat ik mijn ervaringen op een positieve manier in wil zetten. Dan is het niet voor niets geweest, is mijn gedachte.

 

Terug

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"