Het begon met een lijnpoging

Wie staat er nou bij stil dat een afvalpoging kan uitgroeien tot een eetstoornis? Achteraf vertelde Nancy dat het begon na een pesterij op school. Toen ze trots haar nieuwe groene broek liet zien, hadden jongens haar ‘al kwakend’ dikke groene kikker genoemd.

Wij hadden pas veel later door dat Nancy Anorexia had. Ze kreeg in die periode een beugel en als we tegen haar zeiden dat ze toch wel erg magertjes werd, dan gaf ze de schuld aan ‘die rotbeugel’. Want die deed zoveel pijn dat ze alleen nog maar vloeibaar kon eten. De orthodontist opende onze ogen, hij herkende de lege blik in haar ogen, Ik ben zo blij dat hij het zo durfde te benoemen!

 

Op zoek naar hulp

De huisarts verwees ons naar een instelling. Voordat de behandeling kon starten, moest eerst bloed worden afgenomen. Tijdens het bloedprikken viel Nancy flauw, haar ader was niet te vinden en ze had niet voldoende bloed meer. Toen vroeg ik aan Nancy “Als je zo doorgaat, ga je dood. Wil je dat?”. Nancy was ontzettend geschrokken toen ze flauwviel en ze besefte zich dat ze echt ziek was en ze wilde beter worden.

 

Omdat de hulpverlening niet op gang kwam, ik heb wel twintig keer gemaild en nog vaker gebeld met de instelling, hebben we besloten om er als gezin de schouders onder te zetten. Er was namelijk geen tijd meer te verliezen!

 

Effect op ons gezin

Het werd er niet gezelliger op in huis, maar wij bleven als gezin de dingen doen die we daarvoor ook deden, Dat deden we op gevoel. Maar door vol te houden, kregen ook onze andere kinderen de aandacht die zij zo keihard nodig hadden. Maar soms was er toch een hevige strijd en voelde ik me ontzettend ellendig omdat de eetstoornis weer een overwinning had behaald.

 

Mijn man Ed en ik bleven in die periode samen dingen doen. Ja, ook heerlijk samen op vakantie! Dat was goed voor ons en voor onze relatie en gaf ons energie om er weer een poosje tegen te kunnen.

 

En toen dacht iedereen dat het weer goed ging met Nancy

Doordat we er als gezin vol voor gingen, ging het steeds iets beter met Nancy. Na anderhalf jaar zag ze er weer gezonder uit en omdat ze weer ‘gewoon’ at dacht iedereen, inclusief wij, dat het weer helemaal goed ging.

 

Wat schrokken we toen Nancy ons vertelde dat ze alleen maar at om niet dood te gaan. Het stemmetje in haar hoofd vertelde haar nog steeds dat ze moest afvallen om gelukkig te kunnen zijn. Het bleek dat Nancy behoefte had om met iemand te praten die wist, en daardoor begreep, wat er in haar hoofd omging. Wij zouden dat toch niet helemaal snappen. En daar had ze op dat moment helemaal gelijk in.

 

Op internet is Nancy gaan zoeken naar mensen met ervaring. Ze vond een oproep voor jonge meisjes met Anorexia om zich op te geven voor een televisieprogramma. En toen ging het opeens heel snel, na een strenge selectieprocedure zaten we opeens midden in de opnames van Tot Op Het Bot.

 

En zo kwam Leontien in ons leven

Tijdens de opnames kreeg Nancy eindelijk professionele hulp. Daarbij werd ze begeleid door Leontien van Moorsel. Met Leontien stelde ze doelen: weer genieten van appeltaart, met een schoolvriendje naar de bioscoop, weer dansen en…. haar grootste droom laten uitkomen: vrijwilligerswerk doen in Ghana.

 

Mede door de fantastische hulp van Leontien ging Nancy steeds beter in haar vel zitten. En daardoor kon ze, na het verlossende woord dat ze was geslaagd voor haar examen, vertrekken naar Ghana.

 

Ondanks dat Nancy erg ziek was in Ghana, had ze een fantastische tijd. Ze kreeg nieuwe vriendinnen en ze heeft er de eetstoornis symbolisch begraven en achtergelaten.

 

Heel erg trots
Nu is Nancy een mooie jonge vrouw die bewust in het leven staat. Ze heeft al een paar mooie, ook langere, reizen gemaakt en heeft een aantal opleidingen gedaan. Ze is personal coach en begeleidt mensen die hun levensstijl willen veranderen.

 

Het Leontienhuis

Sinds februari 2016 ben ik vrijwilliger bij het Leontienhuis. Door mijn eigen ervaringen hoop ik andere mensen een steuntje in de rug te kunnen geven. Ouders en naasten vinden het fijn om gevoelens te kunnen delen met mensen die ‘weten wat het is en hoe het voelt’.

 

Ook coach ik een paar prachtige jonge dames met een eetstoornis. Mijn wens voor hen, en voor alle andere bezoekers van het Leontienhuis, is een gelukkig leven waar de eetstoornis geen deel meer van uitmaakt.

 

Terug

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"