Al sinds het Leontienhuis is gevestigd heb zo vaak in gedachten om daar iets te gaan betekenen. Voor al die lieve mensen die zo vastzitten in manieren van denken en niet durven bij hun gevoel te komen. Die bepaalde manieren van controle hebben aangewend omdat ze angstig zijn. Ik wens al die lieve mensen zo de vrijheid toe. De keuze te kunnen maken om te leven in vrijheid.

Ik hoop dat ik door een luisterend oor, begrip, kijkend naar de persoon achter de eetstoornis de juiste woorden te zeggen die raken. Op die manier een steentje kunnen bijdragen aan de strijd die zij strijden.

Op mijn vijftiende ben ik mijn moeder verloren aan anorexia. Het grootste deel van mijn kindertijd heb ik mijn moeder zien strijden. Ondanks deze strijd is zij een heel lieve moeder geweest, maar helaas heeft zij het gevecht nooit voor zichzelf willen doen. Verschillende behandelingen hebben geen verschil gemaakt voor haar en ik denk dat het grootste punt hierin was dat niemand haar echt als persoon heeft gezien tijdens deze behandelingen.

Na deze traumatische ervaring in mijn kindertijd heb ik vrijwel direct na het overlijden van mijn moeder zelf ook een eetstoornis ontwikkeld. Ik heb daar toen verschillende behandelingen voor gehad. Dagbehandeling, klinische opname, ziekenhuisopnames met dwangvoeding, individuele trajecten. Deze behandelingen hebben toen bij elkaar ongeveer drie jaar geduurd.

Daarna brak een meer stabiele periode in mijn leven aan. Ik leerde mijn man Bert kennen. Hij was en is een enorme rots in de branding voor mij. Ik kreeg door mijn relatie met Bert ook veel positief contact met andere mensen en ik kon een opleiding gaan volgen. De fijne werkplek met lieve collega’s heeft me ook altijd heel goed gedaan. Met de geboorte van onze twee lieve kinderen was het geluk in mijn leven heel compleet. Het was en is voor mijn nog steeds zo’n wonder dat ik na zo’n donkere periode in mijn leven nu zo’n prachtig gezin heb.

Met het opvoeden en verzorgen van de kinderen kwam ook een groot verantwoordelijkheidsgevoel bij mij. Dit maakte dat ik weer veel ging nadenken over mijn eigen kunnen, mijn invloed en dat maakte me weer heel onzeker. Dat gevoel gecombineerd met het graag willen kwijt raken van de zwangerschapskilo’s maakte dat ik een terugval kreeg in de eetstoornis. Behoefte aan controle, iets wel goed kunnen doen en vooral angst waren de drijfveren.

Gelukkig was ik me heel bewust van dat het niet goed ging en heb ik snel hulp in kunnen roepen.

Uiteindelijk heeft de behandeling waarbij ik het idee had dat er meer was dan alleen het behandelen van de eetstoornis, maar juist ook de persoonlijke gesprekken over wie ik ben en dat ik goed ben me het allermeest gedaan.

Ik heb erg diep gezeten, vast in controle en angst om dit los te laten, angst om te leven. Ik ben zo dankbaar dat ik de keuze om te leven heb gemaakt en wil heel graag van de moeilijke tijd, de schatten die ik eruit heb meegenomen uitdelen aan anderen.

Terug

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"