Hoi allemaal,

Mijn naam is Marieke (1996). Ik ben vrijwilliger bij het Leontienhuis. In mijn vrije tijd vind ik het leuk om te sporten, af te spreken met vriendinnen en zo nu en dan creatieve dingen te doen. Ik doe een studie Social Work.

Mijn eetstoornis is al op jonge leeftijd begonnen. Ik ben altijd al erg perfectionistisch, gedreven en een beetje onzeker geweest. Toen er in groep 6 een nieuw meisje bij mij in de klas kwam, dat slank was en veel aandacht kreeg dacht ik dat ik ook wel wat kilo's kon afvallen. In rap tempo viel ik kilo's af, hier was ik blijkbaar wel goed (genoeg) in! Toen mijn ouders en de juf zich zorgen maakten zijn we naar de huisarts gegaan en werd ik doorgestuurd naar een diëtist. Hier kreeg ik een eetlijst en mijn ouders hebben er met veel dwang voor gezorgd dat ik deze ging eten en weer wat aan kwam in gewicht. Uiteindelijk wilde ik dit zelf ook wel omdat ik erg moe werd van de continue dwang in mijn hoofd. Het ging stapje bij stapje beter maar het monster eetstoornis hield zich stilletjes schuil in mijn hoofd.

De jaren die volgden ging het redelijk goed. Na de basisschool ging ik naar de middelbare school waar ik in een leuke klas kwam en nieuwe vrienden maakten. Helaas paste de manier van lesgeven daar minder goed bij mij en ben ik het jaar daarna ben ik gewisseld van school. Ik kwam in een heel nieuwe klas. Deze klas was heel hecht met elkaar, maar ik vond het moeilijk om mijn draai te vinden. Omdat ik niet kon omgaan met alle onzekerheid en mijn negatieve zelfbeeld (wat gevoed werd door de weinige sociale contacten die ik op school had), probeerde ik weer af te vallen. Het afvallen was voor mij als een soort uitlaatklep, iets waar ik wel 'goed' in was. Behalve dat voelde ik mij een hoopje ellende, iemand die nergens goed in was en er eigenlijk ook helemaal niet moest zijn. Na een tijdje lukte het afvallen mij niet meer en kreeg ik steeds vaker eetbuien. Deze begonnen klein maar ze werden steeds erger. Inmiddels kreeg ik hulp van een psychologe maar ik had helaas geen goede klik met haar. Het ging zowel lichamelijk als geestelijk steeds slechter met mij en uiteindelijk is besloten dat ik doorverwezen zou worden naar het EMC. Daar heb ik een deeltijdbehandeling van 7 maanden gevolgd. Ik heb hier veel aan gehad en aan het einde kon ik zelfs zeggen dat ik zo goed als eetbui vrij was.

Na de deeltijd viel ik in een gat. Ik had het eten wel op de rit gekregen maar ik voelde mij ellendig. Ik vond nog steeds dat ik nergens goed in was en ik voelde mij het ook niet waard om te leven. Ook kon ik nog steeds slecht met mijn eigen hoge eisen en emoties omgaan. Ik ben toen terug gekomen voor individuele gesprekken en heb ik nog twee jaar therapie gehad. In deze twee jaar kwam mevrouw Anorexia ook nog vaak aan mijn deur kloppen. Periodes van hoop en herstel en periodes van terugval wisselden elkaar af. Uiteindelijk is het mij gelukt om dit alles op een stabiel niveau te krijgen en heb ik de therapie afgerond. Ongeveer rond deze tijd ben ik met het Leontienhuis in contact gekomen. Ik heb hier een mentor gekregen en later heb ik een tijdje in een van de groepen gezeten. Aan de begeleiding bij het Leontienhuis heb ik heel veel gehad. Ik vond het fijn dat ik echt alles kon bespreken, ik merkte dat ik echt begrepen werd. Ook vond ik het bijzonder om te zien dat er mensen waren die mij het blijkbaar waard vonden om in te investeren en met mij wilde blijven praten, ook als het niet goed ging. Verder gaf het mij hoop om te zien dat er een leven is na het hebben van een eetstoornis.

Dit is iets wat ik inmiddels ook zelf mag ervaren. Ik ben nu ongeveer een jaar hersteld en heb al zoveel leuke dingen mogen doen en meemaken. Zo heb ik bijvoorbeeld mijn rijbewijs gehaald en ben ik afgelopen zomer naar Oeganda geweest om vrijwilligerswerk te doen. Ik ben begonnen met een studie Social Work en ben op kamers gaan wonen. Ik wil mij inzetten voor het Leontienhuis omdat ik wil laten zien dat het mogelijk is om van een eetstoornis te herstellen en omdat ik graag mensen wil helpen met het zoeken naar motivatie in herstel. De weg naar herstel is lang en moeilijk, maar het zo erg waard om te bewandelen.

Terug

De Vlinder

"Een vlinder symboliseert verandering; vanuit de ogenschijnlijk levenloze cocon wordt een fragiele schoonheid geboren. Ook voor mensen met een eetstoornis is deze verandering mogelijk!"